ezat

kaydırma yapmışım

2012-01-30T14:02:00.001+02:00

soruyu anlayıp anlamadığından daha önemli olan tek şey soruya nasıl baktığın...

problemlerime matematiksel yaklaşmaktan alamıyorum kendimi...soyut düşünmenin esnek yollarından gidilen kesin sonuçlara sosyal bilimlerde varılamıyor zannımca...mesela tarih, cevapta netliği bırak sorusu dahi kaypak; falanca savaşın nedeni isteniyor, döşüyorsun, "yok o neden değil ardındaki" oluyor, dumur ediyor insanı...bir coğrafya sorusu var karşında; geçen yılın dediği bu yılı tutmuyor zaten, bir barajla iklim özellikleri değişiyor, bir depremle yerleşim, bu da bizden olsun diyor bilir kişiler bölgeleri bile değiştiriyorlar, siyasetçiler bile öylece coğrafyanın içine dalabiliyor, yeni bir şehir kuruyor adamlar, daha n'olsun? sevmiyorum emin olamadığım yerlerden gelen soruları...

'işte bu!' diyebileceğim cevaplar için problemleri soyutlayan bir kafa yapım olduğunu keşfettim, insanın zihninden çıkan insanın doğasından nasıl bu kadar uzakta olabilir anlamıyorum, işime gelmiyor diye yanlışa düşmek hiç işime gelmiyor, haliyle bilmediğim patikalarda yol bulmaya çalışıyorum, sonum hayrolsun.

her şey matematik kadar harbi olsa, çözümsüzlük bile bir çözüm kümesi oluşturabilse diyorum hani...sorunu görmekle çözmek aynı şey olabilse geometrideki gibi...her şey mantıkla hallolsa iyiydi. (bunu bir sözelci olarak söylüyorum hem de yeminle...)

+1

2012-01-24T23:28:00.001+02:00

bir ev dolusu borcum var, gece gündüz hesapta kitaptayım, sahi kitap okumayalı kaç ay oldu acaba? demir kadar sağlam fikirleri tenekeden endişelere ve onun kuru gürültülerine ne ara değiştim? yıllar hızla geçiyor, aksi gibi saatler her geçen yıl daha da uzuyor.

bir ev dolusu hayalim var, evin tavanında asılı duruyor, öyle yabancı gibi, esasında durduğu yerde duramıyor ya hayırlısı...ben mutfaktaki kilimin dokumalarının arasında bir yerdeyim, varla yok arası bir iplik hatası...yollukta kaybolmaktan çekiniyorum, yollardan uzakta köşede bucaktayım şimdilik...gözlerim yine tavandaki çatlakta, burdaki çatlaktan giriyorum hayallerimin asılı olduğu yarıktan çıkıyorum, hiçkimse farkında değil.

düşmek bilmiyorum, yerlerde katman katman bulut var, dünya gökyüzünden ibaret kalmış, güya düşüyorum sonra hop düşme faslını bitiremiyorum, göğün bir yüzünden öbür yüzüne, öylece düşüp de kalkamayayazdığımız bir boşluktur gidiyor.

güzel rüyalar, korkunç kabuslar görüyorum, hiçbirini hatırlamayacağım deliksiz bir uykuyu sürükleyici hale getiriyorlar muhtemelen, şişkin gözkapaklarımın sebebi olacak da olsalar kimin umrunda; mor halkalardan, torbalardan ve uykusuzluğun sinirbozuculuğundan kötü değil ya!

kışta kıyamette...

2012-01-14T20:40:00.002+02:00

yeğenim az önce telefonda babasının başının etini yiyordu "dağlara gidelim baba, dağlara gidelim, ben evde çok sıkıldım" diye, halası kılıklı olduğunu belli etti yine, abimden yüz bulabilsem ben de ısrar edecektim fakat -kış vakti çocuklarla dağlara gitmek- kesinlikle hiç ümit yok...

nefes almaya ihtiyacım var, şöyle derin bir nefes...kaç seferdir samsun'u tanıtan yemekli gezmeli tv programlarına denk geliyoruz annemle, içim gidiyor, tabi ben gidemiyorum.

bazen google üzerinden fotoğraflara bakıp kendime gezecek yerler beğeniyorum, ben gidene çoktan yerle yeksan olacaklar büyük ihtimalle, hani hatırımda bile kalmayacak belki gidebilecek vaziyete gelince ama hayalimde kalsın istiyorum hiç olmazsa...

aynı yolları arşınlayıp durmak kafesteki fareler gibi hissettiriyor, parklar mevsimlere uyup değişiyor olmasa onlar bile çekilmez herhalde...şimdilik nefes alabildiğim yegane yerler; parklar bahçeler...

annem benim göbeğimi salon çiçeğinin dibine gömdüğünü söyler, şayet çocukluğumdan hatırladığım o kocaman şeyse bahsettiği, tropikal ormanların bodur ağaçlarından biri, belki de ormanları bu kadar sevmem göbek bağımdandır, kimbilir, tamam yahu değildir, illa bağlamak istiyorumdur belki, dağa taşa ağaca gidesim var karda kışta, ne yapabilirim?...

masada güllü dallı zarflar var

2012-01-07T16:52:00.000+02:00

Esra'ya mektup yazdım, adresini bilmiyorum, telefon etsem sorsam, biliyorum açmaz, yıllardır böyle, o telefonla konuşmayı sevmiyor ben de mesaj yazmayı...bu durum arkdaşlığımızı kestirip atmıyor, sektelere uğramaktan da kurtaramıyor.

mektubu özlediğim için yazdım, onun da şu an hissettiğime benzer bir yalnızlık hissediyor olabileceğini düşündüğüm için, tam olarak da aynı türden değil ama bildiği türden bir yalnızlık, benim de öğrenmek zorunda kalacağım türden...

mektubu büyük ihtimalle göndermeyeceğim.

burda parantez arası ünlemlerle anlatılacak çok şey var ama artık parantezler dışarda, ünlemler her yerde!

aptalın tekiyim ben

2012-01-05T13:49:00.000+02:00

bu bir yarış değil, hayat yani, burun farkıyla kimse kimseyi geçmiyor, ömrün geçip gidişini tribünlerden de izliyor değiliz.

nedendir bilinmez saklanmak istiyorum, "hayat beni bağrına al, sakla" diye bağırmak falan...

şükür ki göğün yüzü açık, şimdilik tek sığınağım orası, uzun uzadıya uzaklara bakıyorum, çoğunlukla ufuk çizgisinin üstündeki kısma...mavi şekerler hayal ediyorum, pufuduk çiçekler gibi püf deyince dağılıveren, göze kaçsa da yakmayan, göğün renginde, bulutların hafifliğinde tatlı şeyler...

güneşte mayışmış kedilerin çevik kaçışlarına hayranım, sineklerin kanadındaki hıza da...günlerin getirdiği rehavetten hızlıca sıyrılayım dediğim her an kaçış gerginliği anlamına geliyor, iyi mi bu?

her şey hareketin başlangıcındaki haliyle kalsa ne iyi olurdu.

nen var kuzum, solgun görünüyorsun

2011-12-22T16:08:00.004+02:00

bu küskün bekleyişlerin ameliyattan farkı yok...kesilip biçiliyorsun...seni hasta eden kocaman bir kitleden kurtuluyorsan çektiğin acıya değer...veya haybeden bademciklerinden olduğunu fark edersin!...bazen olmadık şeylerin sana dahil edildiği olur; yaptığın her alışveriş sana yabancılığını hatırlatır sendekilerin, yine de bir kolunu bacağını kaybetmekten iyidir tabi...bazen koldan bacaktan olduğun da olur, candan olmadığına şükür...ama bak gerçek şu ki; en ufak operasyonda bile masada kalma riski taşırsın, ürkütücü değil mi?

ölümü düğün olarak tabir edenler var, aslında evet, beyazlar içindesin, el üstünde tutuluyorsun, yalnızca bir kere tadacağın bir duygu bu, peki, sırf ölüm anını paylaşmak için öldürmeyi ister mi insan, kulağa pek insanca gelmediği kesin.

merak ediyorum dostum, ölümüne yaşamak diye bir şey var mı?

haftasonu

2011-12-20T11:01:00.003+02:00

ilk kez aynı çatı altındaydık, yanımdaydı, evimde, soframda, bir bakış mesafesi yerde birarada... gece boyu bir başka odada uyuyan birini düşünerek uykusuz kalmanın heyecanı başka türlü bir şey...annem ummadığım kadar anlayışlı ve uysaldı, arada kaş göz edip dudak kıpırdattıysa da korumacı kişiliğini ziyadesiyle dizginlemiş durumdaydı,onun -arada işime gelmiyor olsa da- saygısını, mesafesini, ölçüsünü koruyan tavırları hoşuma gitti, benden uzak durduğu zamanlar için biraz daha yakınlık duydum resmen...gel gelelim hasret her ayrılıkta misliyle katlanmakta...

ömür ne kadar aceleci, gözlerimin önünden son sürat geçip gidiyor, sanki daha dün onunla okul bahçesinde geyik yapıp gülüşüyorduk, o kadar yıl yaşanmadı, yollara çıkılmadı, kitaplar okunmadı, okullar bitip yenilerine başlanmadı, onca hikaye hiç hayat bulmadı sanki...ikimiz artık aynı insanlar değiliz fakat o anlar o kadar yakın ki şu an, aklımın bir yanı okulun bahçesinde, erik ağaçlarının gövdesinde...zaman oturmuş banklardan birine, titreyen kaşlarıyla gülümseyen cânım gözleri bana bırakmış...

içim sıkıldı.

2011-12-12T10:47:00.003+02:00

merak ediyorum, acaba duygularımı aklımdan daha fazla önemsediğim için mi güçlüler? yoksa hani kör olanın duyma, koku alma gibi duyuları güçlenir ya zamanla, akılsızlığım duyguları mı körüklüyor? zeki bir insan evladı olduğumu söyleyebilirim, akıl olayı biraz şaibeli, kaç zamandır aklımı bıraktığım yerden alamıyorum mesela...

günler var ki aklıyla fikriyle yüzyıllardır unutulmamış adamların ortaya attığı düşüncelerle uğraşıyorum, hepsi mutluluğu akılla aramış ama hiçbiri akılda aramamış, illa bir öz, ruh veya en azından güçlü bir duruş öngörmüş mutluluk için...ben bir adamda arıyorum, aramalarıma yanıt alamadığımdaki mutsuzluğun bundan olabilir, ona ruhum, özüm, sonsuzluğum diyorum, pek akıl kârı işler yapmadığımın farkındayım, işe de gitmiyorum bu hafta, beynimi yiyen tüm bu gevezeliklerden kurtulmamın yolu yok gibi...

dün uzun zamandır ilk kez tv karşısında zaman öldürdüm, gördüğüm her yere gitmek istedim, hindistan'ın veya afrika'nın gözüme böyle güzel göründüğü olmamıştı, amerika uzak sayılmazdı, avrupayla komşuyduk ya zaten...son bir ayı annemden dolmuş parası istememek için belediye otobüsü bekleyerek geçirdiğim düşünülürse, bırak orayı burayı il sınırları içinde belediye otobüs güzergahında olmayan yerleri bile göremeyeceğim aşikar, önümüzdeki bir yılda gezi planı yok, "dünya çok küçük" ve fakat "büyük köy" denilen bu şehir bile ulaşılmaz noktalarla doluyken, uzaklar çok daha uzak...

keşke yanımda olsaydı, keşke kimseye sormadan iyi olup olmadığına sessizce bakabileceğim kadar yakında olsaydı, keşke yakınlaşmak daha kolay olsaydı, mesafeler olmasaydı, bir de şu keşkeler...

tahta köprünün gıcıradayan ayağı

2011-11-29T13:56:00.003+02:00

mutluluk oldukça durağan...her şey durmuş gibi...sanki yüzümde gülümsemeyle beni unuttular, herhangi bir anda, bulutların üstünde...her yer birbirinin aynı sanki; çamurlu bir patika, çatlak asfalt, muntazam dizilmiş parkeler, zengin muhitler, deprem çatlağını kapı zannedebileceğin kenar semtler, hepsi bir, hepsi bulut...belki de unutmadılar beni, ben kendimi bu sırıtık suratla unuttum.

hep mutlu kalmayacağız, ki bunu istediğimden de emin değilim zaten...gözümü huzura diktim!

Allah biliyor ya, ona bir eşten fazlası olabilmeyi gerçekten çok istiyorum fakat bu konuda üstümden atamadığım bir çekingenlik var, zaman iyi mi gelir, benimsedikçe mi değişir, yoksa bu apayrı bir beceri midir, bilemedim.

neyse...

köprüye yaslanıp dikkatle suyu ve balıkları izleyen, sıçrayan damlacıklarla heyecanlanan minicik bir çocuk gibiyim şimdilik, hele bir yaşımı başıma alayım, sularda ıslanayım, bakalım, gün ola harman ola...

aklımı beş karış yukarda unutmuş değilim ama kabak gibi ortada olduğu üzre; bu kafa salim kafa da değil, güzel kafa -farkındayım yani- hayatımı daha dikkatlice planlamam gerekiyor, ertemeler, sallamalar, rehavet nöbetleri için çok geç...'biz'im için çabalamak desen apayrı bir keyif...herhalukarda çok çalışmam gerek çok...

şu an içimde durduğu yerde kaynayan öylesi bir enerji var ki, sanırsın avuçlarımda göz göz ırmaklar, keşfedilmemiş vadiler, uçsuz bucaksız bir gelecek hatta ebediyet var.

söz+nişan

2011-11-22T17:03:00.003+02:00

evde geçmiş on günlük yoğun bir temponun ardından işi ne kadar özlediğimi farkettim.

bir de farkettim ki; isteme faslıydı, sözdü, nişandı derken üç günde insan dört kişiye epey alışılabiliyormuş heyecandan başı dönerken hem de...daha gitmeden özlenebiliyormuş elin oğlunu...

ayrıca yüzüğün kerameti midir bilmem, aidiyet hissinde gözle görülür bir artış oluyor insanın...sanki sarılıp da kollarını çekiverdiğinde biraz daha yetimim, hatta öksüz...çok alıştım, çok sevdim ve mutluyum; kaybetmek herzamankinden daha da korkunç bir ihtimal...ömrümün en pürtelaş halleri bunlar, serçelerden farkım yok.

şaşkınlık desen diz boyu; cuma kahveleri verirken mutfak önlüğüyle daldım salona, sabah az kaldı çayı deviriyordum, akşamına da sahlep içme yolunda buzdan heykel olacaktım neredeyse, pazar günü merasime değil de sirke gidiyor gibiydim zaten, tamam, oldum olası sirkler ilgimi çekmiştir ama nişan merasimime karnaval maskesi gibi badana boyayla gideceğimi hele de kendi rızamla bunu yapabileceğimi söyleseler epey gülerdim.

eh, n'aparsın, insan olanın başına her şey gelir...benim başıma da -inşallah hep yanıbaşıma- biri geldi, iyi de oldu.

'yakışıklıymış' dediler, gözümden bile kıskanır oldum o ayrı tabi...

istikbal göklerdedir (ayakların yerden kesildiğinde)

2011-11-11T11:53:00.001+02:00

mutluluğun bünyemde ağır etkileri olduğunu biliyordum, şükür ki aşırı doz mutluluktan ölenini de duymadım daha...yere bastığımı hissetmiyorum, tökezlemelerimi, düşmelerimi, düştüğümde sıyrılan yerlerdeki sızıyı da hissetmiyorum, tam olarak uyuşmuşluk ya da umarsızlık gibi değil, bir tür sarhoşluk hali, bilinçsizce sürüklendiğimi hissediyorum mutluluğun peşinde...duymak istemediklerimi es geçiyorum, görmek istemediklerime körüm, dilim de tutuluyor kendiliğinden...tüm bunlar anlatılırken kulağa geldiği kadar kötü yaşanmıyor, belki tam olarak anlatamıyorum...'üç maymunu oynadığım bir hayal sahnesi mi kurdum kendime' dediğim oluyor ve fakat mutluluk elle tutabileceğim kadar gerçek, her gece gözlerinin içine bakıyorum mutluluğun uzaktan da olsa -mutluluğun gözleri yeşil- sesini duymasam işim rast gitmiyor -ses tonunda biraz çocukluk biraz adamlık var- mutluluk biraz ketum, hamuru bozkır toprağından -ilginçtir- sert kışlarda bile avuçları sıcacık...

uçtukça uçuyorum, hayırlısı bakalım...aynadaki sırıtık şahsı süzmek, belgeselde uçan sincapları seyretmek kadar tuhaf geliyor.

ömrümün şu döneminde

2011-11-03T11:57:00.000+02:00

bütün karamsarlığımı bir kenara bıraktım ve heyecana kapılarımı ardına kadar açtım, ve fakat kaybetme kaygısının yapışkanlığından kurtulamadım, iyi kötü sıyrıldım tabi bu sırılsıklam vaziyetten, her ne kadar tuzum kuru değilse de mutluyum.

tadilata gitmiş hayaller, uçup kaçmaya devam eden düşler ve koltukta çakılı kalmaktan karıncalanan arkam halinden memnun sayırlır, aklım hayallerim kadar hızlı işlemiyor belki ama teraziye vurunca aklımdakiler uçarı hayallerimden aşağı kalır değil, gerçekleşmeyince ikisi de beş para etmez tabi o ayrı...

şubattaki zammın hesabını şimdiden tutuyorum belki ama alınıp verilenin tadını da çıkarıyorum keyfimce...aklımı tencere tavayla bozup nevresimlere doladığım oluyor, alışveriş sevmeyen bünyeme işkenceye de dönüşebiliyor velakin bir limon sıkacağında bile bir birliktelik havası bulmak bambaşka bir şey, aradığını bulmanın zevkineyse diyecek yok...iş aramak dışında ciddi manada aradığım pek bir şey hatırlamıyorum, mutluluğu bile amansızca aramış değilim, aramanın umutsuzca olan kısımları yer etmiş olmalı ki belleğimde, bulduklarım bana mutluluktan ziyade şaşkınlık veriyor ama bu güzel, şaşırmayı özlemişim çünkü...

sıradanlığın çılgın detayları olmasa nasıl dayanırdım rutinin basık havasına bilmem...

kovuk

2011-10-27T11:06:00.003+03:00

kafamı masaya yasladığımda şakaklarımdan patlayıp büyümek isteyen şarmaşıklara dolanıyor fikrim...hızla bütün vücudumu dallar kaplıyor...gözlerim rüzgar değdikçe kiprişen iki yaprak...masanın üstünde bir kaktüs var, onun dikeni gözüme batıyor, baktıkça sızlıyor bakışlarım...beynimi delip geçen koca kök dilimde saçaklanmış durumda...kalbim şehrimin toprakları gibi verimli, içten içe kurtçukları semirtiyor, aklımdan fışkıran köklere can veriyor, kalbim toprak kadar un ufak...kafamı masadan kaldırıp en azından bir ağaç kadar dik durayım diyorum ya, imkansız, masa artık şekilsizleşen bu bitki kümesinin beni bağladığı bir parça, ayaklarım sandalyenin döner ayağıyla bir...ben düşünmeye devam ettikçe beynimi delen gövde şişiyor, kahverengi tonlar koyuldukça dallara yeni damarlar ekleniyor...bağlılığım bir ağaca, gövdem kovuğa dönüşüyor, sanki vücudumun olduğu yerde incecik ağlarla örülmüş kocaman bir boşluk var.

beni kimse gömüyor mu?

duyuyor musunuz beni?

umursayan tek bir kişi bile mi yok?

ben burdayım, bu ağaçtan masanın ağaçtan ayağı kadar varım, burdayım, varım burda...

kişinin insanlığına uzanıp sarsabilmek mümkün olsa keşke...

2011-10-26T15:09:00.001+03:00

evvelce insanların içinden geçenleri öğrenmek isterdim, şimdi her içlerinden geçeni söylemesinler istiyorum, iyice bir düşünseler ne dediklerini hiç de fena olmayacak...

kendim adına da düşüncesizce konuşmayı hoş görüyor değilim ama galiba içimde biriktirdiklerimin kimyası o kadar da yakıcı değil, konu insansa en azından, insanları da yaşamayı da seviyorum, başkalarının yaşamasını da, mümkünse mutlulukla...

yarın yeni bir gün

2011-10-21T18:30:00.001+03:00

benim mide yine tekliyor, yarın yine bir dizi işlemden geçeceğim, doktor ameliyat gerekip gerekmediğine karar verecek...

bu yılın sonu nasıl gelecek çok merak ediyorum, tam da stresimin biraz azaldığı bir dönemde patlak verdi bu mide belası ve beni upuzun sıkışık bir yıl bekliyor, yapmam gereken bir sürü şey var, hasta olmanın hiç de zamanı değil... gerçi öylece zamansız gencecik canlar gidiyorken beni mide almış götürmüş çok değil hani...insan korktuğu ecelden gidermiş, nedense kendime ecel diye pay biçtiğim kanlı kusmuklu acılı bir son!

gelgelelim ölmedik, hatta hayat daha yeni başlıyor, heyecanlanıyorum.

2011-10-17T15:11:00.002+03:00

buraya yazmaya hasret kaldım.

duygusal yoğunluğumun zirve yaptığı noktalarda nasıl oluyor da yazamıyorum?...şöyle ki; ormanlarından geçilmeyen yemyeşil dağların bile başı kel! zirveden göğe falan fışkırmıyor insan, duygusal anlamda bir kısırlığın pençesine düşüyor bence, ne zaman ki eteklerinde gezinip dolaylarında bulunuyorsun o sıra karşında duran büsbüyük duygulardan çabadan falan feşmekandan bahsedebiliyorsun işte, hatta ağzın dilin durmuyor anlatacağım hevesiyle...

bugün sevmenin nasıl olduğunu soran bir yeni yetmeye "düpedüz aptallık" dedim, adam küfretse bile bakıp gülümsemek istiyorum sadece, kulağa bundan daha aptalca gelen başka bir şey olabilir mi?(acı ama gerçek)aptalca olduğu kesin velakin bütün uyuşturuculardan daha iyi kafa yapıyor, yan etkilerine kendisinden daha fazla dikkat edilmesi gerekmekle birlikte tamamen sağlıklıdır, hayat bile kurtarır, dozunda kalırsa elbette...aşk iyidir hani demem o ki kafam güzel mütemadiyen...

haftasonu yüzükleri aldık, nişana daha bir aydan fazla var ve fakat o zamana kadar bir daha görüşme ihtimalimiz pek yok, bunu son gün hengamesine karıştırmak istemedim, en azından keyfime göre oldu, üstelik kendimi duruma hazırlayıp korkularımla yüzleşmek için zaman da kaldı, dün taktım yüzüğü öylece baktım dakikalarca mesela, o küçücük yüzük gözümde büyüdükçe büyüdü ve olağan boyutlara döndüğünde benim cevaplanacak daha çok sorum, sorunlara bulacak daha fazla çözümüm oldu şükür...kışkırtıcı tereddütler ve onulmaz heveslerle doluyum.

uzak olmak ne kötü, kızıp küsmeye de sevip öpmeye de yeterince vakit yok...

elma dersem çık armut dersem çıkma

2011-09-25T14:43:00.001+03:00

takipçileri, blogun müdavimlerini, google hınzırlarını sayaçta tanıma çabaları falan zevklidir velakin malumunuz birini bulunca aklım o kadar havalarda kaldı ki nerdeyse sayacın varlığını bile unuttum, eh unutkanlık pek eğlenceli bir özellik sayılmaz, sıkıcı zamanların birinde eski eğleklerle oyalanmaya başladım en nihayetinde...

demem o ki; beni takibe alıp her yazımın sonunda bundan vazgeçen okuyucu kişisi, çok moral bozucusun yahu!...tamam, kabul, ben de aşıkken hiç çekilir gibi değilim ama insaf, merak ediyorsun işte, ne gereği var yani kendini kandırmaya çalışmanın?

özümde iyiyimdir ama biliyorsun değil mi?

hayatımdaki tek şey aşk değil ama aşk varsa gerisini yazmayı angaryadan kurtaracak nedir ki?

sıradanlığın kıyılarından sana göz kırpıp olağan bir günün akışında, her sene çilelerin odun kılığına girip sırtımda tonlarca ağırlık yaptığından, hamladığımdan, bir haftadır geçmek bilmeyen kas spazmlarımdan bahsedebilirim bu sırada muhakkak yüzümde acılı bir ifade de bulunur; ya da sana çeyizin bir bela olup başıma dolandığına ve kafayı tencere tavayla bozduğuma dair kasvetli fakat sürükleyici bir hikaye de anlatabilirim, bu sırada seni bile telaşa sokacağımdan kesinlikle eminim; ve ve ve tabi ki gönlümün ucu yanık kibritinden, yani cayır cayır bir aşk hikayesinden bahsederim hem de yanan bir insan evladından beklenmeyecek kadar kocaman bir gülümsemeyle... ne istiyorsun? ne okumak istiyorsun cancağızım? bunları bir kenara bırakıp sana yalanlar söylememi mi? uyduruktan martavallar mı üfüttüreyim? en kolayı öylesi olurdu fakat bilmelisin, zora koşmayı severim.

incir çekirdeğinden meselelere karınca istilası

2011-09-16T11:40:00.001+03:00

değişmek için bir fırsat daha!

duygularım düşüncelerim karınca sürüsü gibi beynimi talan ederken durup öylece bakacak değilim, bu sürecin benden ufak ufak alıp götürdükleri neyse de bu karmaşa, üçer beşer katlettiğim duyguların verdiği canilik hissi, başa çıkamamanın yokediciliği, oldukça rahatsız edici olan...

beynime zehirli fikirler saçarak kurtulmaya çalışmayacağım bu durumdan, sadece kapılarımı kapatacağım karmaşanın yuvasına, tıkayacağım damar damar oydukları yolları, kaçışacakları keskin kokular kesin tavırlar koyacağım -işte dik bir duruşun tam zamanı- hiçbir şeyin beynimi kemirip içini boşaltmasına izin vermeyeceğim, hayatı "oluru" deyip çürümeye terketmeyeceğim.

beynimdeki karıncalanmadan kurtulduğumda görüntü netleşecek ve ben bir ağustos böceği kadar neşeli olacağım, avuçlarımda köpürüp duran öfkelerden balonlar yapıp havada kalışlarını zevkle seyredeceğim, hayat bana gü

sadelik iyidir, boşluk değil.

2011-09-08T14:32:00.002+03:00

hayatımı basitleştirmenin karışıklığa neden olduğuna dolayısıyla hayatı fazla kurcalamamak gerektiğine karar verdim, oldukça ironik oldu ama durum bu!

vaziyet tarhana çorbası

2011-09-08T01:23:00.001+03:00

bunları yazmamam lazım ama yazmasam eksik kalırım...ayrıca öfkelenmemem lazım fakat patlayabilirim, üstelik tepkisizleşmek öfkeden beter...ne diyor yastıklı şarkı; "sevmesen ölürdün, sevdin onu öldün, sevmesen ölürdün ama sevdin gene öldün"...bu arada yanlışa mahal vermeyeyim,"iyiki de sevmişim" diyorum elbet...öyle de böyle de topun ucundayım, onu ağzımda geveliyorum esasen...

ne öfke gibi güçlü hisleri kaybetmek istiyorum ne de sevdiğimi, bunun bir ara yolu varsa anlatsın hayrına birileri yahu...derdim öfke kusmak falan değil ama bayramda bile bayramlık ağzına ot tıkayan ruhsuzun teki olmak da değil mesele, bu ben değilim, güçlü duyguların insanıyım ben, dengesizlik uğruna bile olsa mutluluğumu da üzüntümü de öfkemi de tamı tamına yaşamayı severim, hani uyuşmuş gibi yaşamak hiç bana göre değil, mıy mıy...eh yani kalp kırmak da olmuyor, nedir çözüm, biri bana hayrına anlatsın nolur...var ya ilkokula başlamış çocuğuna ders yaptırırken tüm kabusu en başından yaşayan garibim anneler gibiyim, canını yediğimin çok bilnmeyenli denkemlerinde debeleniyorum.

otuz yılda epey insan tanıdım, yıllar yılı iyi kötü gördüm konuştum, gel gelelim bir tek insanı adamakıllı tanımak için en başa döndüm, konuşmayı bile yeni öğreniyorum dersin, ben mi yokuşuna gidiyorum, bunları aşmak harbiden mi zor? nedir yani mesele nedir?

dur ve derin bir nefes al

2011-09-03T22:31:00.001+03:00

bütün sinir uçlarımı oklara takıp germişler sanki...sanırım yay için de ses tellerimi kullanmışlar, kendi sesimi tanıyamıyorum, tiz, keskin ve kısa cümlelerle dolu...hay aksi...belki de yay boğazımdır, soluk borumda tuhaflık var, nefes almak giderek daha da zorlaşıyor, sadakta ok gibi beklerken o bir nefeslik vakte ihtiyacım var, eh ne de olsa odak uzaklığı fazla, ok yerini bulacakmış gibi değil pek...

şakinleşmeliyim ve saçmalamayı kesmeliyim.

'havlayan köpek ısırmaz'mış

2011-09-02T12:41:00.000+03:00

bu aralar vampirli kurtadamlı filmlere/dizilere taktım -dünyadaki milyonlarca dingilden farksızım bu konuda, evet- acaba diyorum bu vahşilik merakı insan olmanın zorluğundan kaçma isteğinden mi geliyor?

at kafalı adamlar, cırcır böceği gibi ötüp duran kadınlar, baykuş suratlılar, köpek yavrusu gibi bakanlar, kedi gibi kıvrılıp duranlar veya şebekler ne farkeder...insanların hayvan kılığında resmedildiği tabloların birinde kaybolmuş gibiyim...

resmettiklerimden uzaktayım fakat kendimi huzurlu bir tablonun çerçevesine dayamış olmam içten içe homurdanan hayvanın hırıltısını kesmiyor, çıkmak için dolunayı beklediği yok ya da geceyi, yatağımın altından da fırlayacak değil, her an saldırganlaşabileceğimi biliyorum ve oracıkta daha homurtulu bir hayvanın beni yutabileğini de...burdaki sorun kimin daha saldırgan olabileceği değil zaten, insan olmanın zorluğu!

insancıl hata payı eşşekliğe, köpek dişleri it çenesine, tereddüt bir sincap ürkekliğine döndüğü an insan kendinin hem avı hem avcısı oluveriyor, insan insanın kurdudur derler ya hani, kurt en yakındakini yiyor, içinde olduğu kişiyi, için için yiyor hem de, vahşice...

bazen kendimi parçalamak istiyorum, hayvanca bir istek bu, yemek içmek kadar içgüdüsel tarafın hakimiyetinde, dürtüyor beni kendi kanımın kokusu, insancıl tarafım böğürtülerinden bıksa da hayvanın yaralı taraflarını temizlemeye çalışıyor arada sırada, üstelik ehilleştirme konusunda hiç de fena sayılmaz.

insan şükür ki kandan ve tenden ibaret değil.

ikircikli tomurcuk

2011-08-16T13:04:00.001+03:00

çok hareketli bir haftasonuydu, hatta bir ara heyecandan tıkanıp kaldım, abimlerle başlayıp ankaraya uzandı, yeğenlerimle kudurganlığın hemen ardından hanım hanımcık haller eşliğinde sevdiceğimin ailesi karşısındaydım, heyecandan ölebilirdim başta, sonrasında sakinleştim o kadar ki bi ara kendi sesimden uykum geldi.

onun dizi dibinde olmak nasıl da güzel, bunu çirkinleştirebilecek hiçbir şey yok dünyada, varsa da umrum değil, yanındayken sanki başkalaşıyor dünyam... ta ki 'uzak' tüm renklerin siyah-beyaz baskısını yapıp tekdüzeliği tüm gri tonlarda çerçeveleyene kadar...belki de yakın gözlüğüne ihtiyacım vardır, bilmiyorum, şayet yaşadığım kusurla doluysa yok böylesi güzeli, onu biliyorum.

alabildiğine duygusal yoğunluğun, birlikteliğin, kalıbalığın ardından yalnızlık dağ gibi büyüyor gözümün önünde, kötücül fikirler dağa çarpıp yankılanıyor, çoğalıyor, kocaman bir kuru gürültü taşları yerinden ediyor, içimin nasıl ezildiğini tarif bile edemem.

papatya falı açar gibi geleceğimi bir olumlu bir olumsuz etkilere bırakıyorum fakat artık bocalamalara, enerji tüketecek lüzumsuzluklara vakit yok, sınavlar yaklaşıyor, bu sene inekleme senesi arkadaş, ahdim olsun sınavı alnımın akıyla verdiğim gün sıvanla ilgili müsveddeleri ortadan kaldırıp kendime bir koli gerçek kitap alacağım ve dilediğimce okuyacağım.

haftasonundan bu yana

2011-08-11T16:02:00.002+03:00

kendimi iki dudak arasına alınmış, çiğnenmiş ve kusulmuş gibi hissediyorum, peki bu normal mi?

'mavi duvar' iyiydi yahu, bizim evin duvarları da mavi

2011-08-10T00:32:00.007+03:00

"aşk sırça bir köşktü, viran oldu ve geriye yalnızca kırık uçları sivrilip keskinleşmiş camlar kaldı, üzerinden şöyle bir geçildiğinde bile batan, acıtan, kanatan..." diye zırvalıyorum içten içe ve fakat aynı dakikalarda annemin camdan yapılmış bardak çanak türevine 'cıncık' dediği aklıma geliyor, kendimi tutamadan ufak bir kahkaha kaçırıyorum ağzımdan, hani şu homurtuya benzeyenlerden, ağlarken çıkardığım mırıltılardan iyidir kesin!

derin bir huzur kaplıyor etrafı, kocaman gülümsüyorum, eskisi kadar şiş yanaklarım olmasa da gülüş eh işte idare eder, en azından huzurluyum, huzurumun başımın üstünde yeri var, kızarmış yanaklarımın bile üzerinde...öyle ya huzuru başüstüne alıp ise pasa çamura bata çıka yaşıyorum hayatı, başkasının hayatını yaşıyormuşum hissinden üç beş adım ötedeyim çok şükür amma elalemin elinden çıkma tahta bacakların üstündeymişim gibi de yabancıyım gidişe, adımlar benim, gel gelelim bunlar ne ayak akka, hı, ne ayak?!

doğruyla yanlış arasında volta atıyorum, leş gibi bir hapishanenin pis duvarları gibi birbirlerine benziyorlar her geçen gün biraz daha...tuttuğu yosuna kadar tanıyorum duvarları ama artık ne farkeder, özgürlük esaretin en acımasız zindanı olmuş bir kere, doğruya da yanlışa da işemişler boş buldukları yerde mendebur herifler, kimin kimsenin yaralı parmağı olduğundan değil ya laf olsun işte...

tüh ki suçlanacak şeytanları da bağlıyorlarmış ramazanda, kendime kıyamadıksıra sokardım parmağımı şeytanın kör gözüne, fena mı!...

'dönüp gitmek'le 'dönmek' arasındaki sırnaşık tezatı sevmiyorum.

2011-08-08T23:38:00.006+03:00

iki haftalık upuzun bir tatilden geliyorum, teknolojiden tamamen uzak, kimyama uyacak derecede yabanıl ve ruhuma nefes nefes dolmasını istediğim tertemiz bir hava...

yaklaşık beş yıldır bir haftadan uzun tatil görmemiş bünyem yayla hayatına tam bir iş disiplininde sahip çıktı açıkçası ordaki dirliğe düzene eskiden beri vakıf da olunca pek zor olmadı kendimi oralara uydurmak; ama nedense geldiğimden beri şehirdeki sıcağa ve karmaşaya uymak zor geldi.

hastayım, madden ve manen...süratle ilerlemem gerekiyor oysa, işim ilk girdiğim yılki kadar dinamik bir çalışma atmosferinde başladı, bir hayli gidecek böyle, tahmin edebiliyorum gidişatı, eh tecrübeliyim bu konuda artık, için için de korkuyorum bu iş yoğunluğuna eskisi kadar hevesle dalıyor olmayacağım ne de olsa velakin beş seneyi de haybeye vermedik zannımca, zihnimin en dalgın hatta başımın en aladağlardan serin olduğu, aklımı hangi şehrin kapısında bıraktığımı bilemediğim vakitlerde bile de işimi yapmak konusunda fazla endişelenmem gerekmiyor neyse ki...otomatiğe bağlamışım bir yerde...bilincimin altı da üstü de işe gelince dümdüz, sevinsem mi üzülsem mi bilmem, alabildiğine tekdüze fakat bir o kadar da nankörlükten uzak...

iş yerinde klima bozuk, evde faturaya gelecek üç kuruşun hesabındayım mahsus çalıştırmıyorum, yanıyorum haliyle...yalnızken ramazan da hiç çekilmiyor ne diyeyim...birkaç kişiye kendimi davet ettirdim, iftariyelik bir şeyler de hazırladım kendime, yeni yemekler denemek için malzemeler aldım, falan...bugünlük her şeyi kendime zorla yaptırıyorum bakalım hevesim gelir diye umuttayım.

kendime not: hani diyorum umut kelimesini lügatten silip yerine alternetifler üretmeli tez vakitte.

yaylada tazecik bir nefes, ömürde yeni bir yaprak...

2011-07-22T16:49:00.002+03:00

yaylaya gidiyorum bugün, bir ayın yarımında ordayım, diğer yarımın bir gün diliminde ankara yolunu tutacağım nasipse bakalım, hayırlısı...

bir yaşıma daha girsem , upuzun yollar görünse...

2011-07-21T13:09:00.002+03:00

bugün benim doğum günüm, otuz yaş için kendimi epey hazırlamışım - bir yıldan beri 'otuz yaşına geldim halen çocuk muamelesi görüyorum' dedim durdum daha da diyecek gibiyim- sevdim ben bu yaşı, kulağa olgun gelen bir yaş, hem artık içimdeki çocuk fazlasıyla şımarmıştı, edebiyle oturmasının vaktidir, dermişim iyiden deliye vururmuşum sonra :)

bu yaşın en büyük güzelliği bir ömür geçirmek istediğim birinin olması sanırım...

ayrıca ilginçtir, bugüne kadarki ömrümü gözden geçirdiğimde ilk 25 yıl film akıp gidiyor sonrasında mavi ekran vermeler, takılmalar, cızırtılar falan, tekleme var yani, muhtemelen hasar almış, yaşadıklarım çizittirmiş o kısmı, dilerim şimdiden sonrası okunur şekilde devam eder.

herhangi bir gün

2011-07-19T10:30:00.000+03:00

yalın bir hayat yaşıyorum, süregiden haller sessiz ve sakin görünüyor ama kör noktalarım da yok değil hani!...dünyayı değiştirdiğimi sayısız kere hayal ettim fakat hedeflerim hep asgaride...ömrümce sevmeyi sevilmeyi bekledim fakat sevince bir yanım hep tetikte...standart dışı zamanlarım oldu fakat yaşarken baz aldığım hep sıradan şeyler, harici vakitler sıradan kılıflarda...bildim bileli inançlarım yalnızca beni bağlar, tartışmalı konulara girmekten sakınırım ama içten içe en doğrusunu bilirim sandım oysa inanmaktan daha mühimi olmaktı, olduramadım, ezberler bozuldu, anlamlar evrim geçirdi, öyle böyle derken masumiyet yalan oldu, kalan değerlerime gözüm gibi bakayım diyorum ama sakınan göze çöp batıyor işte n'aparsın?!...

bazı insanlar görüp imreniyorum, hiçbiri benden daha zeki ya da daha yetenekli değil ama yaşama becerileri had safhada, hayranım.

uzaklar bu kadar uzak olmasa iyiydi.

2011-07-17T00:33:00.002+03:00

"uzuyor yıllar gibi dakikalar sen yoksan" diyor sabite tur gülerman, amma da içli söylüyor hatun, kimbilir hangi meyhanelerde kimler kafa buluyordur şimdi bu şarkıyla, ben melissa içiyorum ilk kez beni mayhoş etmek yerine uyuklatıyor bu çay, bugün her şey tersine...

evdeki her şeyi yerinden ettim, dip bucak temizledim, tek toz bırakmadım velakin içimdeki hasretin tozu pası aynen duruyor, yani püf dese muhterem ortalığa yığınla pislik kalkacak, ne diye yani; vallahi hasretten billahi de hasretten!...

var ya istanbul'da olmak vardı şimdi...şu sıcakta soğuk soğuk terlemek vardı heyecandan, yanında olmak vardı sevdiğimin -istanbul bilirsin seni de çok severim ama anla işte başka- sonra üç beş arkadaşla güzelleşmek vardı, nefes bile almadan hayal sosu bolca leziz cümleler kurmak, ballandıra ballandıra anlatmak her hissin yansımasını, var oğlu vardı işte; efil efil düşlerde gezinmek, benim için rüya olmuş bir şehirde gerçekten olmak, yamacında, kıyısında, yanıbaşında hani...

içimdeki şey -her neyse işte bu- öyle güzel ki anlatmak güç fakat anlaşılıyor bence, anlatamıyorum ve buna rağmen bir şekilde biliyor bunu insanlar, hatta bana öyle geliyor ki görenin "bu kızda bir hal var" diyesi geliyor, bak bunları anlatırken bile çehrem değişiyor üstelik...yanaklarım al al, oysa utanma faslını geçmiş olmalıydık, ay geçti sene geçti, olsun, güzel bu yanaklarımdaki yanma hissi, en az içimdeki kadar güzel...hep de böyle kalsın n'olur...

o değil de yalnızlık bana böyle tutkun olmasa iyiydi.

dama çıkmak da gerek

2011-07-16T15:34:00.002+03:00

...ve bir cumartesi gününü daha müthiş bir enerji patlamasıyla patım patım patırdayarak geçirmekteyim, işin ilginci vakit geçmeyi bilmemekte, cahil şey işte n'olcak...

nedendir bilinmez sabahtır sırıtıyorum, iş güç yığılmış durumda, bir bir herbirine koşuyor olsam da yetişmem zor, elbette hiçbir şey imkansız değil, şu da var ki günler 36 saat olsa oyalanacak daha fazla şey ya da yapılacak daha fazla iş bulur yine de işlerin tamamını bitirmiş olmanın sıkıcılığını yaşamazdım, tam bir tembelmişim gibi gözüküyor ordan okuyunca biliyorum fakat kendime iş çıkarmak konusunda iyiyimdir, gerçekten.

her şey sabah beş sularında başladı ve halen soluk soluğa devam ediyor, hayır yani yalnız yaşayan bir insanın evle ilgili bunca meşgalesi olması saçma, yine de var işte, bu evde (biri çocuk) beş kişi yaşarkenki iş miktarıyla tek kişilik iş miktarı neredeyse aynı, evlerde enerji yutan kara delikler var sanırım, annemin enerji emme potansiyelini yükselten de bu olmalı!...faraziyeleri bir kenara bıraksak bile annemin enerji fazlalığımı almasına bu işleri halletmek için de biraz itelenmeye ihtiyacım olduğu bir gerçek, çünkü dikkatim ondan ona sıçrayıp duruyor ve yarım yamalak iş yapmak bana göre değil, ifrit olup evle boğuşuyorum, var mı böyle bir şey?!...esasen bu bir itiraf aynı zamanda, evet, annemi çok özledim.

ayrıca; kendime zaman ayırma zamazingoları işin acemilerine -burda bahsi geçen acemi ben oluyorum- bırakılmamalı! bu tuhaf maskeyle (rengi pembe değil yeşil) uzaylıya benziyorum ama maskesiz halimle bakımlıya benzeyemiyorum, nerde yanlış yapıyorum anlayabilmiş değilim yahu...

bundan komiği var ama rezilliğin alemi yok :P

2011-07-15T16:15:00.000+03:00

müdürler ve garip huyları... komik adam bizimkisi, bazen bir saflık geliyor ama mütemadiyen dikkatli, arada sinirli, genelde yurdum insanı kıvamında...

ciddi bir konu üzerine konuşulmuş, alınan notlar aktarılmış, yetkili mercilerin direktifleri aynen iletilmişfakat sesteki müzip sitemkarlık süregiderken, güm, "sen unuttun ama ben böyle ayrıntıları atlamam, kandilin mübarek olsun kızım, aşıksan söyle, oğlanın kulağını bir bükelim, olmuyor bak böyle!" müdürüme "ah be amcacığım" demek istiyorum -demiyorum tabi, o kadar da değil- yahu müdür sevimli misin nesin hee...hoş, ayakkabısını tamire gönderip masasının altından görünen naylon terliklerini saklamaya çalışığından beri pek böyle sevimlilikleri rastgelmiyordu ya iyidir, eh tersi çok pistir ama o ayrı tabi...

yazının alnıyla dağın sırtı bir olur mu hiç?

2011-07-12T10:34:00.001+03:00

buraya yazmayı seviyorum, kendin olmanın mühim hissettirdiği nadide bir köşe bu, kelimeleri almışın dizginine kendine ait koskocaman bir dünyada at koşturuyorsun, hay bin yaşayasın, keyiflendim bak, klavyemi seveyim!

her köşede kadınları buldukları sıkıştırıp "kendinizi şımartın" diyen çok bilmiş dergi yazıları var ya, onlar bile yazarkenki şımarıklığımı görse hanımefendiliğe soyunabilirdi, soyunmak dedim de giydiğim hiçbir şey yakışmıyor bu aralar, hayır, soyunup gezecek değilim ama keşke hiç alışverişe çıkmadan yakışanı üstünde bulmak mümkün olsaydı -hı hı, alışverişten yakınan hatun kişi hem de huyu suyu gayet feminen- bir yazlık elbise bakmak bir ton odunu üç kat yukarıya taşımaktan daha zor gelebilir mi insana?! oluyor işte....

bir süredir güne hep gülümseyerek başlıyorum, ne olursa olsun moralimi bozmamaya, bozulsa bile çarçabuk toparlamaya çalışıyorum, hani bu çalışmakla olcak şey değil ya içimden böylesi geliyor diyeyim, ben de emin değilim ne olduğundan, verdiğim her nefeste umut var, gülümsemek çok güzel...gerçeklerin katı ve sevimsiz suretine bakmaktan aynalaya bakmayı unutmuşum, o düz fakat net biçimde kim olduğunu hatırlatan görüntüye ihtiyacı oluyor insanın bazen; ne halde olduğunu bilmek için, bir başkasının gözünde ne olduğunu, ne olabileceğini...

içimden deli bir bahar geçti, şimdilerde içim yaz kadar sıcak, belki adananın yazı kadar yapışkan olabilir, yani birazcık :P

*yazı: (yöre ağzıyla) ova, düz arazi, yeryüzü

bir bir gidiyorlar.

2011-07-03T21:45:00.004+03:00

bugün en yakın arkadaşlarımdan biri evlendi.

kız kıza dans edenler, oryantallere özenip dağıtsa da karizmayı bir daha toparlayabileceği meçhul ergenler, kös kös oturan teyzeler, ağlayan, kusan, pistte fır dönen, yerden cips yiyen, masaüstünde uyuyakalan çocuklar, çocuğuna göz ucuyla bakıp halaya devam eden analar, zeybek sırası gözleyen babalar, davullar, zurnalar, kendini piyanist şantör sanan salon çalgıcıları ve niceleri, tekmili birden düğündeydi, olağan hallerdeydik, keyfimiz yerindeydi, sonrası her zamanki hikaye işte; gelin hem ağladı hem gitti.

arkadaşı için seviniyorum; yıllardır bu birliktelik için çaba harcıyorlar ve tahminen vasatın altında bir çift olmayacaklar... onu mutlu görmek güzel ama dikkat ettim şaşkındı, sanırım kendini bu işin olmayabileceğine o kadar hazırlamıştı ki pek tadını çıkaramadı.

çiftin teki zaten yetim, diğeri öksüz sayılır, çalgıcı efendi desen arada öyle şarkılar sıraladı ki salonun atmosferi giderek koyuldu ve tabi düğünün sonunda gelin bildiğin içli içli ağladı, eh haliyle ne hevesli halleri ne cânım gülümseyişleri kaldı akılda... mutlu olmak bu kadar zor mu olmalı? biz miyiz yoksa bunu çetrefilli hale getiren? oysa üzüntüler gayet doğal sebeplerden, mutluluk da bir o kadar doğal, teraziyi şaşırtan bizim dengelerimiz mi acep?

zaten düğünde fena halde içim sızladı, ben daha o dakkaya kadar durumu kavrayamamışım; en yakın arkadaşlarımdan biri elalemin adamının peşine takılıp başka bir şehre gitti, uzağa! istediğimde yanına gitmeyi bırak arayamam bile artık, gecenin bir yarısı saatlerce konuşup gülüşmek veya kafa ütülemek başkasının tekelinde, evli bir kadını o saatte rahatsız edemezsin, elbette yeni evli hatuna "sıkıldım cancağızım, haftasonu sizdeyim" diyemezsin... şu an onu arayıp laflamak için tutuşuyorum, evet, daha ilk gününde...bencilce farkındayım, ben gitsem ardımda böyle hisseden insanlar kalacak fakat bu beni gitmekten alıkoymayacak, bunu da biliyorum ama keşke işte keşke...

biz eskiden eskiden can tüketirdik haybeden...

2011-06-29T15:48:00.000+03:00

hayallerimi baskılıyorum bir süredir ve fakat yerli yersiz sınırlamalar pek iyi sonuçlar vermeyebiliyor, malum... açıkçası hayallerden feragat etmek -hatta mümkünse göründüklerinde kaçmak- pek de iyi fikir değilmiş; böylesi oldukça kuru, yavan ve renksiz...gereklilikler doğrultusunda gerçekleştirdim düşleri, neye yaradı peki? artık mutlak gördüğüm gerçekler bile bulanık, gereklilikler gerçeklik için hiçbir anlam taşımıyor, halt ettim yani, yine...şimdi ne yapmalıyım? artık vazgeçmek bir seçenek değil, mecburum, fakat neye?!

olmadık şeylerin ayağı yer görmeyen hayalleri uçuşuyor gözümün önünde...koyversem? her şey olacağına varır, inanıyorum buna, en nihayetinde olup biteni göğüslemek dışında yapılabilecek ne var ki? hem zora gelmek iyidir ama hayali sağlam kazığa bağlamak da ne yani, ipleri kıracak düşler her daim var.

olanın bitenin farkındayım ve aklımdaki soru işaretlerine rağmen önümde net biçimde görünen bir nokta söz konusu, kararlıyım; umutlu yanımdan vazgeçmeyeceğim! geçer yol orda bir yerde ve ben dirayetsiz davranıp salıversem ne hayalbazlığımdan eser kalacak ne umuttan...ne yaptığımı biliyorum bu noktada, bu elimdeki tek tutar dal.

çalıda diken üzümü, bahçede gürgen

2011-06-23T14:24:00.002+03:00

geçen yıl mayıs civarı, arkadaşın tekine içteki keşiflerimi tamamlayamadığımdan dem vurduğumu hatırlıyorum, ne safdillik ama!

yeni dünyayı keşfettim ve eski kıta en sumtraklı döneminde giden gemilerinin ardından bakıyor, amerikadaki katliama benzer bir savaşı içimdeki vahşi ama yerli huylarıma karşı yaşamaktayım, baskın gibi bir gecede olacak şey değil belki yaşadığım ama gece kadar belirsiz her şey...ve şimdi iç mücadelelerimin bilançosu gün yüzünde...

faydasız bir ağaç yıllarca en verimli yerlerimde kök saldı, umursamadım, hatta düşünce akışımdan beslenmesine göz yumdum, sıcak hayallerimin ışığında gürbüz yapraklar vermesini izledim, hani sonra kendi ellerimle baltaladığıma da yanmıyorum ama gölgesine sığınmayı özleyeceğim; ve fakat zaman yakınma zamanı değil...içimdeki onca çalıya dikene aldırmaksızın gözümü o tek ağaca dikmedim elbet, baltayı boşa sallamaya başladığımda kendimi yaralayacağımın da farkındayım çabamın has bahçeler yetiştirmeye -henüz- yetmediğinin de...çırpınıyorum, keyif verdiği de oluyor bazen bu hır gürün ama çoğunlukla angarya...

ışıkları geçmeden kaptan!

2011-06-14T22:31:00.004+03:00

bugün belediye otobüsünde iş arkadaşlarımdan birinin bir torba dolusu salyangoz taşıdığını farkettim, sırf gıcığına yanına gidip kıvrandırabilirdim hatunu, daha birkaç gün evvel bana sıkı bir ayar çekmişti onun kuyruk acısı da vardı ama uğraşamam, bünyem kaldırmıyor öylesi şeylere enerji harcamayı, melek olduğumdan falan değil yani üzerimde geçgin bir kadının ruhunu sürüklediğimden...

kadını görmezden geldiğim halde onda bir saklanma köşedeki demire torbayı siper etme çabası gördüm, bakınca göz göze geldik tabi, selam vermemek imkansızdı, gittim yanına, laf sokma mevzunu az evvel kafadan katlayıp rafa koyduğum için ciddi ciddi söylediklerini dinlemeye başladım, resmen saçmalıyordu, gevrek gülüşümü ve sivri burnumun bükülüşünü göremezdi çünkü cidden duruşumun ciddiyetine odaklanmıştım, şimdi bile durum komik geldiği halde gülemiyorum, kadının tüm o mimikleri ve mimiklerinde gezindiğini hayal ettiğim salyangozlar fikrimi gıdıklayamıyor ama komikti hakikaten.

özellikle sağlık köşesinden dönüp çocukluğa indiğimiz sapakta bahsi geçen sülük anıları iç çekmeli kahkahalarım için birebirdi yahu...tarifsiz anlardan biri olarak kaldı bu da böyle, oysa beni ne çok neşelendirecekti inceden...hapşırmak isteyip de burnunda o kaşıntılı hisle kalmak gibi bir şey oldu, ne yazık!

sessiz, sözsüz

2011-06-09T11:35:00.000+03:00

Şu an bir kitabın kenarına dokunuyorum, gözümü birkaç cümlenin üzerinde gezdirip yeni basılmış kağıt kokusunda iç çekiyorum. Kitaplar artık birer acı kaynağı, çünkü özlemek acı…Tabanlarımda hafif bir sızı var, dün aylardan beri ilk kez kendimi müziğe bıraktım, hatırlayıp gülümsüyorum ama var buruk bir tarafı, ritim hissim tamamen körelmiş…her daim sıkıcı hayatımın olağanüstü heyecanı oldu bu ikisi, şöyle bir bakınca basit ve fakat kesinlikle can alıcı... Yaşlandıkça heyecanını yitirdiğinden şikayet edenleri duyardım, bu ikisinden duyulan hazzın yaşı yoktu oysa, müzik ya da kitap benim için eskimiş heyecanlar olmayacaktı, olaz da bir bakıma, gel gelelim hep zevkleri ertelemek için bahaneler yığılıyor önüme, hep… Ne de olsa zorunluluklar her şeyin önünde!

Huzur beni kucağına almış ninniler söylerken hiçbir endişe doğurucu durum bende kaygı uyandırmıyor, baş edemeyeceğimi düşündüğüm tek şey boşluk, geçmişimi ve geleceğimi kara delik gibi içine çeken o uğursuza karşı koyabilirmişim gibi gelmiyor, belki korkular yok olsa boşluk kendini yutacak, denemek lazım esasında -deneme/yanılmanın en çok başvurduğum öğrenme yöntemi olduğu düşünülürse anılardan oluşmuş koca bir kamburu neden sırtımda taşıdığım meydana çıkıyor sanırım- eh, sonuçta değişen bir şey yok tabi, netice koca kıçını kaldırıp duruşunda bir farklılık bile ortaya koymuyor.

Her halukarda mücadele zorunluluğu bağrında besliyor, ben de ölesiye soru işaretleri ve ünlemlerle oyalanıyorum işte…

geceden sabaha...

2011-06-02T23:48:00.002+03:00

bugün gecenin simsiyah kumaşında gözalıcı bir parlaklık var, ellerim avuçlarım karamsarlıkla dolu ama onları kenetlemiyorum kollarımda, aksine iyice açıyorum avuçlarımı, gözlerimi sımsıkı kapatıyorum, dua ediyorum, sanki kalbimin gizli bölmeleri var da gözlerden ırak kalmalı kendi gözlerimden bile yani o kadar, nerden kapılmışsam işte böyle bir izlenime, aslında gün görmemiş duygularım olması fikri hoş...

her neyse

elimden gelen sadece dua etmek...

yangın kalbimi kuşattı...alev harlıysa üstüne su dökmek kudurtur yangını iyiden, o misal kelimeler dilimden aktıkça gözümden top top yangın fışkırıyor, lav gibi yanaklarımı kavurup aktığı yerde taşlaşıp kalıyor sanıyorum, oysa bir zerrecik tuz katılaşan, çıplak gözle görülmesi dahi neredeyse imkansız...mutluyum, ağlamak halen benden yana ümit var demek, kaygılarım ve çaresizliğim beni tüketmiyor aksine çoğaltıyor demek, çağlamak ve akmak birikmişliğin sağlam setlerini yıkmamak için gerek arada sırada...

geçmiş kandiller çok farklı duygu yoğunluğunda geçerdi, böyle bir gecede ağlamak benim için nimet değildi en azından, şimdiyi yadsımıyorum ama hatırladığım bir başkasının hayatıymış gibi geliyor bazen...nehrin yatağı değişti, şimdi her zamankinden güçlü akmalı...

durum bu...

2011-05-31T16:05:00.007+03:00

ne haftaydı ama!

her şey başımda dönüp duruyor şu an...mutluluk, yorgunluk, kaygı,
telaş...bir haftalık yoğunluğun etkisiyle her işi ivedilikle yapma isteği
duyuyorum.

sınavlar olmasaydı, bahar temizliğini geciktirmeseydim, yeğenlerim çıngar

çıkarmasaydı ya da o bir haftacık bekleseydi canım, diye söylene söylene

asıl heyecanı es geçtim fakat o kadar gergindim ki ayaklı trafo
hattı gibiydim, sanırım panikledim.

haftasonu geldi, ailemle tanıştı, beni ciddi bir vicdani yükten kurtarmış oldu.

akşam uğurlarken 'meğersem kahramanımmışsın' bakışı atmıştım ama 'ciğere bakan kedi' etiketi yapıştı bakışa, eh, hani çok da hatalı bir yakıştırma sayılmaz velakin hiçbir kedi hiçbir şeyi bu kadar ciğerden istememiştir o ayrı tabi :)

bu haftanın liste başı yeğenlerin senfonik gürültüsüydü o
kesin...ufaklığın metal grupları kıskandıracak acaip bağırtıları
büyüğün nerelerden kendini atacağını bilemeyişleri çıkan gürültüyü
eşsiz hale getirdi diyebilirim, ses çocukların ağzında tehlike arz
ediyor bence...

yaz uygulamasının ilk günü, ayaklar açıkta, ter sel....

2011-05-20T18:31:00.002+03:00

şehir rehavet yüklü sıcaklara kendini bıraktı, ben de kendimi balkondan gelen tatlı rüzgara bıraktım, oluruna bırakmıyorum yalnız, mücadele için azıcık bile gücüm varsa ipin ucunu bırakamıyorum, zihnim rutini kırmak için debeleniyor, gel gelellim illa bir şeyler olacak tutunacağı, sıradanlığın kollarından klişenin dalına tutunarak çıkmaya uğraşmak pek akıl karı değil ya, vazgeçmekten iyidir.

çok eskiden -her hatayı hayatın sonu sandığım zamanlarda- telafisi mümkün olmayan konuların bile üstüne giderdim, şimdi bakıyorum da ne salakmışım, bitmez tükenmez bir mücadele azmim varmış gibi! yanıyorum canlarıma, eskisine oranla çok daha fazla hata yapıyorum ama en azından artık seviyorum kendimi, hatalar insanlar için ne de olsa, tamam belki adi hissettiriyorlar ama her hatada kasılıp ilahlık taslamanın da alemi yok.

sıcak diyordum değil mi? şimdi bir deniz kıyısında olsam, yanımda sevdiceğim, kulağımda tatlı bir şarkı, bi de şu balkondan gelen rüzgarın bir eşi olsa orda, hayal kurmak hata olur mu? olsun varsın, güzel olurdu.

haziran'da yağmur devam eder mi dersin?

2011-05-14T18:12:00.003+03:00

bugün sanki bir sonbahar günü, sırf yağmur yağıyor olduğundan değil, evde tek başıma oluşumdan ya da umutsuz bekleyişlerle kıvrandığımdan da değil, yumurtası bi tarafına gelmiş tavuklar gibi dersler sıkıştırdığından hiç değil, kabuslar desen ı ıh, kimi kandırıyorum ben, hiç diye saydıklarımın hepsi yalnızlık kokuyor da ondan sonbahar havası sarıyor etrafı, ölüm gibi, sararıp solmuş ölgün bir doğa gibi, ölümüm gibi…kendimi yalnızlıkla zehirliyorum, ölesim var -evet- ama katil değilim, kimsenin canına kast edecek meylim yok, kendime o kadar kızgın da değilim zaten…yanaklarım ıslanıyor ve fakat komik geliyor, her şey…

babamın soğuk yüzünü hatırlıyorum sıkça…haziran’da ölmüş bir baba, bunu unutmak bilmeyen bir kafa, garez eder gibi bangır bangır bağıran reklamlarda babalar günü mevzu, kafa da kafaymış ha, salondan mutfağa geçene kadar ne demeye orda olduğunu unutur ama zihninde çoktan ölmüş olması gereken günü hatırlamakla kalmaz dört yaşında bir gözden naklen yayınmış gibi net izler, sanırsın hd formatında kaydetmiş haspam…üstüne yakın geçmişteki anılarından kırpılıp mevlana misali dönen kliplerle ‘adamlar ve sevmek’ mevzu introdan girdiği an film kopuyor zaten, freud amca haklı bir yerde tabi, çocukluğa inmek lazım, iyi de o inişin çıkışını bulamıyorsan hak hukuk neme lazım be amcacım, yaş iş!

özlüyorum, sevdiğim adamlar konusunda gücüm anca buna yetiyor, kursağımda hep bir düğüm, yalı kazığı gibi dikilip kalıyorum, özlüyorum durduğum yerde, ne ölen mezarından çıkıp geliyor, ne de giden gittiği yerden… anca özlüyorum…her neyse…

hasıraltı

2011-05-11T15:16:00.003+03:00

bak yine yaptım! hayaller kurdum, kırılıp dökülüşlerine aval aval bakıyorum.

gerçekleri umursama, düşleri yoksay, çaresizliğine dövün, beceriksizliğinden yakın, hayır, hayır, sadece sabret.

eskiden sıkça hissettiğim -belki de hayal ettiğim demeliyim- görüntü beynimde canlanıyor yine, defalarca; göğüs kafesimi parçalayıp fışkıran bir kaynak beni hızla içine alıyor, dibine çekiliveriyorum, derken o boğulma hissinin hemen ardına suyun içinden yükselerek belime kadar sıyrılıyorum ve kendimi bırakıveriyorum tekrar, sonra yüzüstü suyun üstünde akıntıya koyveriyorum bedenimi, sakinleşince gözlerimi kapatıyorum, orda kapanırken gerçekte faltaşı gibi açılıyor gözlerim, genelde yürürken olup bitiyor bunlar...daral mı geliyor acep?

ben bunları hakedecek pek çok hata yaptım, yapmam gerekenler yerine içimden gelenleri yaptım, yapmakta zorlandıklarım söz konusuysa sadece elimden geleni yaptım, onu bunu dinlemek yerine kalbimin hükmünü sürsem ölümüm bile gelse kanım akmaz sandım, dilin dediğiyle gözün söylediği bir değilmiş, bildim, insan nasıl da hızla özünden uzaklaşabilirmiş, öğrendim, unuttum, yalan oldum, şüphelerimin üstüne gittim, yanılgılarımı sevdim, sevdiklerim konusunda yanıldım, yine de umutluyum, yine de sabretmeye gücüm var.

ve fakat alabildiğine yorgunum, uyku saatlerim uzayıp gidiyor, bilmem tembellikten mi, depresyondan mı, hayalciliğimin gerçeğin sınırınlarında yer bulamayıp düşe sürgün gitmesinden mi ya da havalardandandır belki...

sıcaklar boğuyor, düşünmek de öyle.

sen git, ben birazdan geliyorum!

2011-05-03T13:07:00.001+03:00

ilk kez başlığı yazıdan evvel attım, içimden geldi öyle... "başımı alıp gideceğim" minvalinden hani...gidesim geldi diyelim... velakin peşim sıra seni sürükleyesim var, kitleler halinde mi dersin, yok canım, yek ve tek parça olarak tabi... bu arada gevezeliğim feminen bir kelime tüketme içgüdüsüne uyup acayip gün sonu atılımları yapıyor; sen akıllı akıllı otur gün boyu, tam sonda çenenin çivisi çıksın, yayı gevşesin, ikide bir çenen düşsün, zırvanın suyunu çıkart, bu kadar olur!...

kabul... mutluyken bir tuhaf oluyorum, elim ayağıma karışıyor, bir telaş bir telaş...öyleyken tutacaksın beni omzumdan, nefes almayı hatırlatacaksın yoksa soluğum kesilir bak, senkronize işler için sakinleşmeye ihtiyacım var.

çok heyecanlıyım, şapşallığımın sonu hüsran olmasa bari...gaza mı geldiğimden, bilmem, kendimden yana ilk defa bu kadar ümitliyim, evet.

Adana mayıs ayında hiç bu kadar serin olmazdı, şimdilerde efil efil... çiçekli elbiseler çok hoşuma gidiyor bu aralar, çeyizlik eşya bakmak da hoşuma gidiyor, bakıp iç çekiyor olmak da...önümde en az bir yıl var, aşağı yukarı bir yıl geride kalmış, biri sanki dün, diğeri upuzun, ucu bucağı belli değil...

bahar geleli beri uçuklarla başım belada, halihazırda uçuğun birini savuşturdum iki ayrı yerden daha pörtledi, anlamadım ne iş!?

bir kaldırım mühendisinin yüksek kaldırımla imtihanı

2011-04-27T15:39:00.009+03:00

kendimi ders çalışmak için parçalıyor olmalıydım, ne demeye saldım anlamıyorum, olur da evlenip bu şehirden gidersem işsiz kalma olasılığım çok yüksek, umudum bu sınavlar ve bir türlü kendimi veremiyorum, geleceğimi düşüne taşına mahvedeceğim yahu!...

kronik uykusuzluk sorunu çeken ben, kendime ders planı hazırladığımdan beridir kanepede uyuyakalır oldum, ne hikmetse elim kitaba deftere uzanınca aşk meşk tavan yapıyor, isim yazmalar mı dersin kalp çizmeler mi dersin -klasik ergen öğrenci kaytarmacılığı yani- üstüne bir de negatif anne motivasyonu eklendi mi tadından yenmiyor.

başarı hırsı taşımamam kötü çünkü başarısız olmaktan deli gibi korkarım, eh korkunun ecele faydası yok hakikaten, ölü toprağını atmalı şöyle bir silkinip...

gecemi gündüzüme katmam lazım, önümüzdeki bir sene boyunca tam kapasite kullanmam lazım saksıyı, şu saatten sonra zor velakin imkansız değil; 'zeki ama çalışmıyor' seviyesinden 'zehir gibi maşallah' seviyesine çekmek lazım bünyeyi...pek aklıma getirmek istemesem de 'gayretli ama bu konular onun seviyesini aşıyor' çuvallamasını yaşamak da var, dur bakalım n'olcak!?...

kopuk

2011-04-23T20:41:00.001+03:00

derken her şey karışmaya başlamıştı; hayaller, gerçekler, gelecek ümitleri, geçmişin hayallerle cilalanmış ayrıntıları, kabuslar, şen şakır coşkunluklar, falanlar, filanlar, feşmekanlar...

ve her şey düze çıkmaya başladı, başla sonun nihayetsiz biçimde ortalandığını gördü bu gözler...

dediğime geldi dünya ve yalanlar gün geçtikçe daha sahici haller aldı, gönül inanmak istediğine inandı.

eskiden, çok eskide kaldı! aslında eskiye dair illa ki bir şeyler kalır, kaldı.

şimdinin fiyakası gerçeği avuçlarında tutuyor olmasında saklı bence, ânı yaşamak ayrı safsata, hep yokuş aşağı inmiyorsun ki habire vitesi boşa atasın.

ayrılıklardan hoşlanmıyorum, çok canımı acıtıyor, hiç tanımadığım bir adam var mesela ne zaman hatırlasam burnumun direğinde o titrek yanıksı koku...25 yıl olmuş yeter ama değil mi? yetmiyor. 'baba' ne ki hem şimdiden sonra ne önemi var?

"beni sev ama bana benzeme" işte ben son zamanlarda en çok bunun için dua ediyorum!...ben severmişim hatta parçasıymışım sevdiğimin ama elin kolun bile birbirinden başka ya hani, herbir parmağın izi kadar başkayım ötekilerden, onun ta kendisiymişim ama bambaşka bir parçası...oldu olacak itiraf edeyim; bazen kendimi organ nakli için buza yatırılmış bir kalp gibi hissediyorum, kimyamın uyuştuğu bedene nakledilip ritim bulana kadar üşümeye mahkumum.

hadi bakalım geberttik bu yazıyı da, sıradakiii!

esti yine

2011-04-19T11:08:00.003+03:00

Bloga eski samimiyetimde yazamıyorum, hayatımda değişen yığınla denge var, kimi zaman dengesizleştiriyor bu beni ve biliyorum yazsam iyi gelecek ve değişsem…kafayı biraz kaldıracak olsam hemen yeni bir deveran yaralar bereler incinmeler haliyle yeni yaralara yeni kabuklar, nereye varacaksa böyle, kabuklarımdan kurtulup yenilenmeye vakit yok, zaten irin dolu dokuları iyi etmeye güç kalıyor anca...

Hayat sıkıyor, şükür ki bünyede tatlı hayallere yer var halen, sanki bir omuzla bir çift kolu düşlemek yaşamaya bahane…

Hayatının en uzun yolculuğunu ölümün ötesine gitmek için yapan ihtiyar bir kadın olsaydım veya hayallerini tüketmiş orta yaş enkazı ya da aldığı ilk nefesi son nefesinde veren bir prematüre olsaydım değişirdi kendiliğinden her şey, kendi olmakla kendiliğine sürüklenmek arasında ne fark kalır ki öyle…

yaranın iltihabı aksın ki zehirlemesin

2011-04-07T14:42:00.003+03:00

ve işte yine burdayım.

cümlelerin önünde, satır satır süzülmekteyim, duygularımı lime lime edip süzgeçten geçirdiklerim arasında hazmadilmeyecek parçacıklar kalmaması için özen gösteriyorum.

kafa bin beşyüz, giderek ağırlaşıyor, başım öne eğilmesin diyorum ya boynum aksi gibi muhalefette, bükülüyor, sanırsın boyun değil incecik bir ip düştükçe uzuyan...

esasen acındırmalık bir hal yok ortada, sokak kedisi arsızlığında, kuyruğu kıstırmışım, burnumda bizzat ciğerimin kokusu, tırmıkladığım duvarlara mevla selamet versin.

ne zaman böyle çok darlansam "sabır" diyorum, sabırsızlıkla olur-olmaz yolculuğunda çıkar yol arıyorum, dilerim sonum hayrolur...benim için dua eder misin?

bahar çarpıntısı...

2011-04-06T14:33:00.004+03:00

haftaiçi kusana kadar ders çalışıp haftasonu pencereleri yalanacak kıvama getirmek zorundayım hatta zorunluluklardan zaafiyet geçiren bünyeme yepyeni sorumluluklar yüklenmeliyim mütemadiyen, yetmedi mi, geçmişi deşeler elbet alt üst olmanın bir yolunu bulurum.

sonra biraz yürürüm, çikolatalı dondurma yerim, belki üç beş çocuğun oyununa göz ucuyla dalar kendimi avuturum.

eh, hakkını vermek lazım; baharın çarptığı yerde gül açar, dikenleri desen boyum kadar!

çoktan seçmeli haller

2011-03-29T15:13:00.002+03:00

mor üçlü zirveyi yazmış ben gülümseyip iç geçirdim, harbiden güzel gündü, fotoğraflar nasıl çıkacak çok merak ediyorum -evet, ben halen dijitalegeçemeyengillerdenim- o günü anlatmak için makinadaki filmin bitmesini bekliyorum (o siyah-beyaz filmi takmayacaktım arkadaş, çekmeye kıyamıyorum, kaldıkça da bayatlıyor orda, zaten konu bile bayatlıyor film bayatlamasın mı yahu)
evlilik harbiden ilginç bir müessese, henüz her şey sislerin içinde evlilik de dahil belirsiz velakin evlilik hevesiyle alınmış beyaz eşyalarım var benim artık, hiç görmediğim ve fotoğrafına bakıp iç geçirdiğim bir buzdolabım var mesela, internetten kullanma kılavuzunu indirip pişirme inceliklerini öğreneye çalıştığım bir fırınım var, çamaşır bulaşık yıkamak gibi hayallerim var, şaka gibi!...şakası bir yana, evleniyor muyum neyim, bakalım, hayırlısı...
yaz saati uygulamasını kınıyorum, annem sırf birdenbire gündüze alışamadığı için akşam yemeği pişirmiyor, açım ve eve gidince yemek bulamayacağımdan eminim, annemi de kınıyorum burayı okuma ihtimali olmamasının verdiği güvenle, anneciğim anamı ağlatma açlıktan, insaf et nolursun!
sınav lafından bile tiksinir olduğum zamanlar anısına ösym için deli grubundan öseyeme adlı nadide eseri hediye ediyorum, sınavları ve de hay bu sınava girmekten bıkmak usanmak bilmeyen kafamı kınayayım diyorum, geçiyorum efenim, neme lazımsa üçüncü üniversite, lazımmıştır herhalde, bu da benim tüketim çılgınlığım napim, girmesem duramıyorum girsem gönül razı değil, çürümeye gözlerden ve dirseklerden başlayacağım aşikar ama mide falso yapıp duruyor, çalışmadığım yerden soruyorlar ya al bunu da kınadım gitti.
bahar geldi, hiçbir bahar bana böyle güzel gelmemişti, allerjileri bile tınmıyorum, seviyorum seni baharım...

simidimin dökülen susamları

2011-03-23T12:02:00.002+02:00

Allah'ın her günü simit yiyorum, sabah-öğlen-akşam değişir ama günlük
yarım simit tüketimi şaşmaz şekilde günün özetinde yer alır, annem her
gün aldığı aynı cevaptan bıkmayıp ne yediğimi soruyor, sonra da
gözlerip kısıp "ölsün o simitçi adam e mi" diyor, şükür ki simitçi
kadın, yoksa çoktan nalları dikmişti o kadar içli bedduanın
ardından...

simit sonrası susamları tane tane mideye indirmek ayrı bir zevk benim
için, hele ki havalar ısınmış park iyiden yeşillenmiş ya öğle arası
soluk almak ve insan harici canlılarla muhabbet kurmak için birebir
bahanem oluyor, bıkmam herhalde her gün simit yesem ki bıkmıyorum da
zaten, acep gevrek mi yesem sütlü mü?

bahar yine, güneye göç vaktidir

2011-03-15T11:46:00.001+02:00

birileri yazdıklarımı anlıyor olmalı, blogtan yana en büyük ümidim bu
zaten, hatta ümitle sınırlı bir durum değil bu, kesinkes birileri beni
anlıyor, olmadı anlayacaktır zamanla...

az sayıda kişiyle çok fazla şey konuşuyorum -onlar için üzülmüyor da
değilim hani- hiçbiri duyarsız sayılmaz, onca kalabalık arasında bazı
lafları çekip kurtaracaklardır anlamsızlıktan, illa ki anlaşılır
kılacakları birkaç satır söz olur.

olmadık tavırları mantık kılıfına bürümenin pek manası yok, biliyorum,
ben bu konuda da ümitliyim, çünkü mantık zincirini kırmadan bodoslama
dalmak konusunda iyiyim.

sade bir yüzeysellik, koyultulmuş alt detaylar, derinlemesine incelik
fakat görülmeyecek kadar köşede kenarda...

bir yerlerde çok fena yanlışlar yapıyor olmalıyım, çözümler konusunda
pek hevesim de kalmadı, ne konuları dilediğim yöne sürebiliyorum ne
cümleler sorunlara damlaya damlaya aşındırabiliyor ne de dillerimi
evire çevire öğrendiğim kelimeleri aklımda tutabiliyorum, çok yazık,
en anlaşılır sözleri şikayet için sıralamak ve elbet hayıflanıyorum
çünkü önemsiyorum.

derleme yalnızlıklarım var, ne fiziksel anlamda ne de ruhsal anlamda
pek yalnız kalmıyorum şu içinde bulunduğum süreçte fakat kendimi
yalnızlaştırabiliyorum punduna getirip...geçen hafta tam anlamıyla
yalnız kaldığımda telaşlandım, hatırlayabildiğim herhangi zamanda
yalnızlığın beni ürküttüğünü bilmem...meğer insan ne çabuk yeniye alışıp
sırtını dönebiliyormuş geriye...ilginçtir yalnızlık da yenilenmekte;
eskiden sevimli, özlenilesi fakat uzatınca sıkıcı gelen hallerdendi,
şimdi can yakan tarafları var, daha olgun bir o kadar sinsi...

yalnızlık lafları dilime yakışmıyor, farkındayım ama bazen kendimi
kandırdığımı düşünüyorum, arada km'lerce mesafe var, artık ülkeler ve
sınırlarla misliyle uzaklık...kokusunu unutmaya başladığım an
kontrolden çıkan hasret kasırgaları ufukta kararıyor ve kara bulutlar
göründüğünde olan ne varsa aynı; esmeler, gürlemeler, birkaç damla
yaş...kabul etmeliyim hasret yıkıcı bir duygu!

bir ömür birliktelik fikri ne kadar da tatlı, üç gün görmese sudan
çıkmış balığa dönen güzelim bağlılıklar inanılmaz, mutluluktan kafayı
bulmak hoş! gel gelelim açlık belirtisi bunlar, karın tokluğuna
çabalıyorum hey yavrum hey...

hey sen, aynadaki, sen hangi toprağın çamurusun?

2011-03-09T14:04:00.004+02:00

Adana'nın çapulcu şehriymiş gibi görülmesinden nefret ediyorum, tamam, şehir aç açıkta insanlarla dolu ama bu şehir iklimiyle coğrafyasıyla kucaklıyor onları, bu toprağa laf edilmesi o kadar dokunuyor ki böylesi zamanlarda...ne yani, yoksunluk çekene bereketinden sunduysa, geceleri üstünde çatısı olmayana ılıman bir iklimle sarılmışsa, toprağını yiyip de doymayanın midesine oturmasın diye hasımsızlık giderici suları varsa, çok kardeşli ırmaklarında heyecanı çağlıyorsa suçu ne bu toprakların!?

yakıcı sıcağını insanının kaynayan kanına karıştırırken dozajı mı ayarlayamadı şehir, bu mudur yani bilmiyorum ki!

evet, görüyorum çarpık çurpuk binaları, insanlarının pervasızlığını, sövgüyü diline sakız etmişlerin pek de kulağa hoş gelmediğini inkar etmiyorum, düzelmek bilmeyen yolları, şehrin ortasına bomba düşmüş gibi viranlığına sebep çok başlılığı yok yok başsızlığı görüyorum, kör değilim ya, yine de bu şehre bunca yazık edenlere can sıkıyorum işte "bu şehir adam olmaz, burdan adam da çıkmaz" diyene diş biliyorum, elimde değil

güneşin çocuklarıyız biz, kavruk tenlerinin herbiri ayrı tonda insanlarız, alabildiğine renkli, alabildiğine inançlı üstelik neye kime olduğunun önemi yok, dilleri dinlerinden fazla, dinleri bile yanık buğday renginde nadir görülen çiçek kokularında...birbirini sevmiş insanlarız, farklılığı sevmiş insanlarız en mühimi...neden şehrimi tekdüzelikten uzakta görenler çatışmaları son noktaya değin tuttuğumuzu göremiyorlar ki, adliyenin soğukluğunun acının sıcağıyla çınladığını aslında...

bedenlerimizdeki güneş karasını görenler yanıbaşımıza yaydığımız insancıl sıcaklığa nasıl kayıtsız kalır, şehirde eksik olmayan kavga gürültüyü duyan kulaklar öfkenin külü savrulurken duyulan acılara nasıl sağır kalabilir?

şehrin izbeleri bile üşütmüyor öldüresiye, insan kendi canına acımayıp tüketiyor da şehir de bir merhamet havası, tuhaf...bence sokaklarda gece vakti dolaşan uyuşmuş kafaların çektiği tinerden öte; çatısız yalnızlıkların amansız kaçışında yönünü kaybettiren baş dönmesi bu, beynine oksijen gitmeyen başların boşluğu dumanlandırması!

kaçaklar şehri burası, kaçak çaya rağbet belki bundan... peki, harareti alan çay kaçmış gelmiş, neden? aşk denmiş misal, başlık parasını denkleştirememiş almış sevdiceğini kaçmış gelmiş, kimisi kandan kaçmış kimi açlıktan kimi kimbilir hangi sebepten kaçmış gelmiş, düzen kurmaya yahut düzeninden kopmaya olmadı okumaya niyetlenmiş sığınmış şehre, demem o ki şehirdeki kaçıklara kaçaklara takılacağı yerde şehrin merhametiyle kuşattığı bu düzensiz düzene göz atsalar ya...

yerlisi yersizi gelmişi geçmişi akça pakçadır demiyorum ama bunca karalamaya lüzum yok, dahası 'insan' denen mahlukun fütursuzluğunda bu cânım toprağın hiç de suçu yok yahu!...

-

2011-03-01T22:26:00.001+02:00

BLOGUMA DOKUNMA!

yaşama akordu bozuk şarkı misali ritim tutturma

2011-02-23T10:51:00.001+02:00

hayatım raydan çıkmış gibi; fevri hareketler, ketum tavırlar, hayatta
yapacağıma ihtimal vermediğim ergen çiğlikleri, olmamış-oturmamış ne varsa
hepsi işte üstümden dökülüyor.

nerde koptu kayış bilmem...kendimle didişmekten kaçarken tutunduğum eli
öylesine sıkı kavrıyorum ki canını yakıyorum istemeden, zaaflarımın nerdeyse
tamamı ölü balıklar gibi yüzeye vurmuş durumda, sevdiklerimin bir kısmını
gereksiz yere kırıyorum -onarılması güç biçimde- kimiyle alabildiğine uzağım
-yakınlıklarına ölesiye ihtiyaç duyduğum halde- kimisi varlığımı bile
unuttu, kimi de başımdaki dumanları gördüğü anda ufaktan kaçıyor, abim -ki
en yakın arkadaşımdı bir zamanlar- el oldu, insanları seviyorum -gerçekten-

istanbul'a gitmek iyi gelecek zannımca, tam zamanıdır kafa dağıtmanın...

yağmur çukurlarında yüzünü görmek

2011-02-21T13:44:00.012+02:00

dün geldi

yağmur şarkısını tutturmuş sağanak halinde yağıyordu, eh o durmazsa benim dilim durur mu, ben de tutturdum bir şarkı;"yağmuru da sevdim seni de, seni yağmurdan çok"

karşımda gördüğüm ilk âna kadar gelecekmiş havasına giremedim tam anlamıyla, o karşımda duruken bile hasret bana göz kırpıştıyordu.

her şey o kadar gerçekti ki, ziyadesiyle kendi seyrinde…o yanıbaşımdayken seyrettiğim tüm filmlerin, tüm kurmaca hikayelerin hatta başkalarının yaşamını başka başka insanlardan dinlemenin saçmalığına inandım, caydım sonra çarçabuk, aklımdan tüm bunlar geçerken nasıl bir klişeyi canlandırdımsam artık “hangi filmlerden öğretiyorsun bu lafları” dedi, afalladım, besbeter saçmaladım, zaten tüm gün mantığım dizginleri koyvermiş çimenliklerde yayılıyordu açıkçası, duygular desen dört nala...

yağmur, kalp çarpıntısı, acemice bir sevmek-sevilmek telaşı, onun kocaman adımlarında adamlık, benim aceleci adımlarımda çocukluk fakat hikayemiz yazılsa gayet feminen olurdu orası kesin.

sabah ömrümün en değerli vakitlerinde olduğumu biliyordum, konuşmak hiç olmadığı kadar zordu, hani ağzımı açsam duygularım dilimden kayıp gider de ân tadını yitiriverirmiş, dudaklarımda kelimelere duygular yükleyen mekanizmanın çarkı o anları taşımazmış gibiydi, ne bileyim işte, sustum ve hiç olmadığım kadar mutluydum.

öğleyin yağmur dindi, sıcaktı ama ikindiye kara bulutlar belirdi, “biz” vardık, yan yanaydık ve ben daha yakın ve daha uzak her ihtimal için ayrı ayrı korktum,gülümsemeye çalışsam da yüzümün renkten renge girdiğinin farkındaydım, sustum, işte o susuş pek iyi olmadı, o da sustu, duruldu.

gün batarken yorgun ve yoğun hisler hakimdi havaya, beyaz bulutlarla kaplımavi bir gökyüzü, azıcık üşüten hafif bir hava, güneşin son gayrette ılık etkileri falan filan…o değil de gözlerinde bir parıltı gördüm bir ara, çok çok güzeldi.

akşam giderayak onun diline de bir şarkı takıldı "yine akşam, dönüyor dönsün dünyam"

gelen oydu ama giden ben oldum, haliyle nasıl veda edeceğimi bilemedim akşam ayrılırken, uğurluyor olsam içime sinerdi muhtemelen.

bir tek gün, geçen bunca aya değiyor ya...bir ömrü bu adamla geçirsem, ölmek zor gelmez sanırım, “yaşadım” derim muhakkak…

eksi sonsuz

2011-02-13T12:34:00.003+02:00

hayat en kazığından bir geometri sorusu olsa (çözmek için zaman kısıtlaması
olmasa), en olmadık yerinden görürüm şekli muhtemelen velakin çözebilirim
gibi geliyor ama gel gelelim ömrüm trigonometrinin ezber bozmaya müsaadesi
olmayan sivri uçlarını taşıyor ve dört bir yandan batıyor bana hayat, 'hıh'
diyorum 'işte bu sefer oldu' diyorum, 'budur' diyorum fakat sonsuz kere
yanılıyorum.

aklı, yazı ikliminin tozlu raflarında taklalar atan hayalgücü haşarılığına
alışmış bir sözelcinin 'matematiğin yaramaz çocuğu geometri'ye iltimas
geçmesi şaşılası bir durum olmasa gerek, hani aslında matematikle de severiz birbirimizi -soyutu zihnine düşünce yolu seçenin matematiğin sol şeridini görmezden gelme imkanı var mı?- matematik beni sevmese rakamlara boğar mıydı böyle, öylesi sevmese okumaya tutkulu yaklaşımımı görüp sayfa sayfa kitap kitap etrafımı sarar mıydı hiç!? (bkz. istatistikî yayınlarla dolu üç duvarın ortasında çalışmak) ben sevmesem, iletişimimi 0/1lerden olaşan bir programmış gibi kurar mıydım, diyaloglarda netlik olmadığında hata uyarısı verir miydi düşünce sistemim yine de?

insan ölümüne işleme girince sonuç kümesinde sonsuz oluyor olmasına ya,
söyle bir problem var; gidişat nereye?

habersiz gitmem artık, söz

2011-02-08T10:35:00.003+02:00

dün "127 saat"i izledim, kimsenin bilmediği bir yarığın içinde sıkışıp kaldığım oldu -tabi benimkisi ruhen- hatta hali hazırda dün gecenin bir yarısı oldu bu tekrar ama her şeye rağmen yaşamak, yarının güzelliklerini sezmek, kendinden bir şeyler yitirdiğini görsen bile kendini olduğundan geriye koymamak mühim, filmin bana müthiş bir enerji verdiğini söyleyebilirim, alelade bir filmmiş gibi ama yakalıyor işte bir yerden, mesela adamın kolunu kestiği sahnede dondum gözümü bile kırpamadım, ortaokul zamanı kendi ayak tırnağımı çekmek zorunda kalmıştım birkaç kere, ilkokulda da azı dişimin birini hayli zorlayarak da olsa kendim çekmiştim (pense yardımıyla falan) tüm o anların acısını etimde hissettim resmen...filmden hemen sonra tomris uyar'ın "metal yorgunluğu"ndan bıraktığım son hikayeyi de okuyunca müthiş bir iç sıkıntısı bastırdı, "sıkıntının felsefesi"ni okumak istiyorum ne zamandır, erteliyorum

her neyse...geçelim şimdi sıkıcı konuları!

zurnanın zırt dediği yere geliyorum; istanbul :)

deli gibi özlediğim şehre ufak bir haftasonu kaçamağı yapacağım iki hafta sonra, şiirler şarkılar gibi sarıyor beni bu şehir yahu, allar allara morlar morlara karışacak alamanyalardan istanbullara uçtu uçtu ne uçtu oynayacağız ki ohh değmeyin keyfime!...gerçi tam da şarkılardaki gibi senede bir gün görebilme şansım oluyor o da ayrı mesele ve fakat asıl mesele bu değil yine de; 'tüm şehri iki günde nasıl dört döneceğim?'... ı hı işte tam burda yine bir şarkı giriyor araya, yanısıra ayaklarımın altı kaşınıyor, dilim şişiyor, bildiğin gibi değil yani "yarim istanbul geeel öpeyiiiimmmmmm gerdanındaaaaannn..."

istanbul dedim de kalbim pıt pıt atmaya başladı bak :P

kurban olduğumun gastroözofajikreflüsü

2011-02-03T12:26:00.004+02:00

reflüsü olanlara özgü bir şenlik yaşıyorum, içtenlikle ve oldukça derinden, o kadar ki; tüm iç organlarım bu içtenlik karşısında yanarak titriyor, havai fişekler gibi gırtlağımda patlayan asitlerin coşkusuyla gözlerim yaşarıyor, tam sırtımda reflünün beni saran sıcaklığını duyuyorum, midemin fokur fokur kaynaşan canlılığı karşısında orta yaş triplerine girmiş yorgun görüntümden utanıyorum, gırtlağımdan genzime ordan da beynime doğru uzanan ekşimsilik asitten değilmiş de göçermiş ruh halerimdenmişmiş gibi...

yeniyetmenin tekiyken damdaki asmadan korukları salkımında yolup tuzlaya tuzlaya mideye indirirken de festivaller olurdu böğrümde böyle, arsız oğlan görmüş gibi kızarır bozarırdım -hiç işim olmazdı o deli çağlarda delikanlılarla filan, öyle de kafayı içine gömmüş burnunun ucunu görmeyi bile unutmuş haldeydim ya o ayrı mesele- işte öylesi içim coşup kusarak kendimi aştığım zamanlarda bile yapmadığım bir şey yapıp iki aspirin atmak olaya renk katabilir diyorum, hani ne de olsa kırmızı çekici renk, yakışır(!)

mayası hoş biriyim ben, gayet sakin, sıkıcı olabilecek kadar durağan fakat içi yakıcı ve de yıkıcı coşkularla dolu, zehirli bir karışımı var yaşamımın, 'dertlere deva hastalara şifa' denebilecek bir mayalanma süreci geçirirse âlâ, aksi takdirde yabanıl bir ölümcüllük püskürtecek kadar tehditkar -hatta cüretkar- vaziyette bir insan evladıyım fakat anlayamadığım biçimde; huzursuz olmam gerektiğini düşünürken bile huzurlu çoğu zaman da mutluyum, "ölsem iyi olur" diye içimden geçirdiğim sıralarda kafayı kaldırıp "şu cânım havada ölünür mü be!" diyecek gamsızlığı da bünyeme yedirmişim vallahi, şaşsam da durum böyle, evet.

maksat muhabbet olsun

2011-02-01T16:59:00.003+02:00

kelimelerle aramız limoni bu aralar... ben yazmayı terkedeli beri onlarla oynamak eskisinden daha meşakkatli; mesafeli bir ciddiyetle yaklaşmam gerekiyor yoksa dilime dolanıp kalıyorlar inatla...eskiden az konuşup illaki her kullandığım kelimenin hokkabazlığına girişirdim, aklımın almadığını kağıda kardım mı anlamsızlık süsü verilmiş yığınla oyuncağım olurdu, severdim.

aynada gördüğüm yüzsüz, vücudum hakkında ileri geri konuşup asabımı bozarken susmak bilmiyor velakin nedense iş güzel laflar etmeye gelince çıt yok -hıh şuraya yazıyorum, kendini beğenmişlere burun bükmeyeceğim kat'iyen, meğer ne zormuş kendini beğenmek- çerden çöpten bilgilerle donanmış tenekeden kafalar dahi uygun ritimle hoş sesler çıkarıyor da benim kuyuya attığım taşın sesi daha yok ortalıkta...

uzun zamandır susmam gerektiğini sezdiğim sıra, usulca, lafları noktalamaya yakın yuttum, şimdilerde yutkundukça kursağıma takılan sözler yok öyle ama öfke/heyecan durumlarında kekeleme huyuna yakanladım, hayret ediyorum şu yaştan sonra kelimelerin beni böyle yumuşak karnımdan yumruklamasına!

keşke bu kadar çok konuşmak zorunda kalmasam... günde en az 5000 kelime sarfedip ortaya koyduğum hiçbir şey olmadığını bilmek dahası üste para alıp boş konuşmayı sürdürürkenonları yerli yerince sarfetmeyi bir türlü beceremiyor olmak içler acısı... üstüne üstlük güldürükçülüğüm sizlere ömür, bari soğuk da olsa kalaydı üç beş fırıldak laf aklımda, kendimi güldürecek kadarı kalsa olurdu yani, gülerkenki halim komik oluyor, kurtarırdım durumu belki...

çok konuşmakta gözüm yok ve fakat yazarken simidimi alıp kaçan serçeler gibi uçuşmasalar bu sözler hiç fena olmayacak!

nazlı nazlı yağarken 'ahmakıslatan' olmak var, gök delinmiş gibi yağ iyisi mi

2011-01-24T16:24:00.001+02:00

sabah fıskiyelerde ıslandım, o zamandan beri yağmur duasındayım.

çiseliyor ufaktan ama diyorum ki şöyle bardaktan boşanırcasına bir sağanak tutsa beni iş çıkışında, kopamasam, eve dek yürüye yürüye hasbihal etsem yağmur damlalarıyla, sonra cacık gibi olmuş giysilerime aldırmadan damda soluğu alsam, ten üşür yağmur ılık gelmeye başlar ya hani o vakte kadar kollarımdan assam kendimi asmanın çardağına, düşmeye direnen bir yaprak gibi sallansam öylece…sırılsıklam…besbelli, yağmurum geldi, yüzümü yağmura dönmeye ihtiyacım var, yüzümdeki akıp giden sayısız ifade yağmurlarla canlanıyor, suratımdaki bu donuk bakışı silebilecekler az, oldukça az, yağmurdan güzeli de yok muhtemelen… hayat sırf yağmura kendimi kaptırmak için bile güzel, evet.

keyifler nasıl?

2011-01-18T09:52:00.004+02:00

keyfim bu ara pek ehil değil, çılgıncasına coşmuş durumda, arada dibe vuruyor ama onun hırçın coşkunluğunu artıran da bu zaten! ciddi hiçbir şeye kafa yorasım yok, ben salladıkça zorunluluklar da beni yakamdan tutup silkiyor, hırlaşıyorum kendimle bakalım nereye gidecekse böyle!?

gün itibariyle sevdiğim askerliği paketleyip anılarının müsait bir rafına kaldırmış durumda, seviniyorum fakat acayip derecede hüzünlüyüm, nasıl desem, sevinçle hüzün arası dengesiz bir ruh hali işte...

evlilik arefesinde olabilirim, ciddi bir yıkımın arefesinde olabilirim, sonsuz bir mutluluğun eşiğinde duruyorum belki de, bir uçuruma gözü kapalı yürüyor olmam da muhtemel...herhalukarda korkuyorum öyle böyle değil!

bu sefer cidden akışına bıraktım, çevreden 'yapma! etme!' tepecikleri yükseliyorsa toprağı bağrıma katıp akıp geçiyorum, yol bulamadığım kayaların etrafını dolaşıyorum kendimi kayaya çarpa çarpa…

göl gibiydim evvelce, durağan sevgilerim oldu benim, hep sevdiğimle kaldım, biriktim, yosun tuttum, taşmam ve akışkanlığıma yol bulmam için gerekiyordu belki bu, hani bana öyle geliyor ki öncesinde aşk adı verdiğim ne varsa bu akışa hazırlanmam içindi, yönümü bulmak için yönüm şaşmalıydı, olamaz mı?

ona 'ruhu revanım' dedim, ben için özel bir söz bu, akar da yatağımı bulur muyum, 'su gibi aziz olasın' dilekleri makbul olur mu -en azından şimdilik- bilinmez, korku da burada bir yerde giriyor devreye zaten, bir yarık beni içine çekiyor sanki ‘ipincecik akacağım dik yamacın birine meylediyorum; görülesi bir şelale fakat ummanı bulamamış umduklarıyla kalmış özünden kaynağından ırak kalmış bir ırmak sayacaklar beni' diyorum, şeytan ordan dürtüyor 'akışına bırak' neyse ne işte...'yatağına kırgın ırmaklar' adında bir kitap var, adıyla parçalıyor beni, 'katı olan her şey buharlaşıyor' adındaki kitapta da hissetmiştim bunu, buharlaştığımı...ve fakat asiye göksuya ve barajlarla durdurulamış daha nicesine yakınım, kol kolayım, iç içeyim hatta, defalarca o sularda yıkandım.

evet, tuz tadı var bu sonda... ama hayır, gözyaşı değil akıttığım, bir birlikteliğin coskusu bu, çılgınca bir umut, denizimin tuzlu suyu...imkansız mı? duyunca kocaman gülümsediğim o sözü tam buraya çakıvermeli işte "imkansız, reddedilmiş mümkündür"

grrr

2011-01-12T16:46:00.003+02:00

dün akşam alt kattakilerin küçük oğluyla kükreşerek gayet hayvanca bir iletişime girdik –fahriye ablalıktan beni bu kurtarmazsa daha da bir şey kurtarmaz- şimdilerde cılız görünen bedenimden umulmayacak derece eskiden yadigar geniş bir midesizliğe sahip olmalıyım ki tombik oğlandan fena hem de çok fena halde gür kükremelerle sarstım annemin bünyesini, “hasbunallah” çekip bir yan bakışla koca gövdesine bakmayan iki malak gibi gem vurdu ağzımıza, çayla bisküvi faslında az daha kudurduk, oğlancağız saç çekip dirsek atmak ve hatta çelme takıp çaydanlığı devirteyazmak gibi gayet insanca hoşlanma belirtileri gösteriyordu, eh tabi şair bir hatunun haklı tespitiyle “kumru değiliz biz, geyiklerin sonu da çok acıklı” kumrular gibi koklaşıp geyik yapmakla ömür geçmiyor bizatihi gerçekliğini görüyorum bunun, zaten bu aralar bi blog buldum o da aynen şöyle diyor “insan olun biraz!”

kavga edip didişmenin zevki insancıl duygularıma verdiği yıkımla göçük altında kalmasa hani teker teker gelseler baş ederim velakin hayatı “şaka gibi” yaşamayı da ciddi ciddi dikeltmeyi de her daim istemiyor paşa gönlüm, bir dikiş tuttursam gelişine göre, en tutarsız yanlarımı da birbirine ulayıp hayrıma yolluk yapıp verdim mi müthiş olurum bence, bu ara zaten kafadan attığım zarlar şeşbeş, zar tutan fikirlerimi öpsünler e mi?

(yok yok henüz sıyırmadım ;)

prelüd

2011-01-07T12:01:00.001+02:00

bir el beynimi okşuyormuş gibi... kafatasım giderek daha da saydamlaşıyor, sığlık bunun getirisi ama şikayet edilecek vaziyet değil bu güzellik için... beynimin en sağaltılmış yerinde hassas parmak uçlarını hissetmek hatta ses dalgalarının beyin lobumu titrettiği durulukta bulabilmek kendimi, müthiş... saçımı değil de beynimi okşayan bir el, boynuma değil ruhuma dolanmış kollar ve o dudaklar tüm benliğimi içine alıveren o ağız, dökülen diller, cânım sözler ve ne varsa beni bilincimden eden hepsi işte, olağanüstü güzellikte...

kafamın içinde herbiri ayrı telden çalan çılgın kalabalık koro halinde aşk şarkıları söylüyor, aşkı 'uykusuzluk, yeme-içme düzensizliği, kalp çarpıntısı, dikkat bozukluğu, vs.' belirtilerinden ayıran bariz bir hükümranlık var üzerimde ve ben ömrümce ilk kez boyunduruk altına alınmak istiyorum; boy boy ilmeklerim dikbaşlı devlerime kement atsın, kuşatılmış kulelerime asi yeniyetmeliklerimi kapatalım da coşkun direnişlerini gür saçlarını dalgalandırırken ortaya sersin, tez elden sıkıcı karamsarlığımında gereği düşünülsün, yalınkat gerçekliğim bodur umutlarım ve teslim bayrağını çekmiş hayal ülkemin selameti açısından tacı tahtı eritip ederi ne olursa artık çil çil mutluluk dağıtayım, fakat zor olur tekmil bir kıtalık hayali yürütmek, sade ben tüm gerçekliğiyle bedenimi yola koyup bavulumum aldığınca anlayışı tıkıp yürüyüp gittiğim yerleri kavradıkça yaklaşayım ona, ruhuma...

sonrası da ne olsun işte iyilik güzellik...

hayat bayat

2011-01-05T12:24:00.001+02:00

nedense senaryolar kısır, romanlar hep birbirinin aynı gibi…olayları ve kişileri görsel açıdan yahut kelimeler halinde okumak çok sıkıcı bir hal alıyor zaman zaman…zaten hepsi birbirinin aynı olmaya teşne, fakir köylü kızının hanımefendiliği şimdilerde muhafazakar kızın aile baskısını kırıp entelliğe soyunmasıyla aynı paralellikte işleniyor nerdeyse… elinde viski kadehini sallayarak ropdöşambırıyla salınan kahkahanın sahibi veya bir şirket CEO’su… kimbilir “kezban” ‘büşra’nın anasının adıdır belki! hayır yahu hayat bunlardan ibaret değil, zaten gösterildiği kadar matah da değil hani, tamam, rocke’n’roll iyidir velakin taşları yuvarlamak taşı değil sadece yerini değiştirir, esaslı değişim, yontulmuşluk bambaşka bir şey hatta özde kırılıp dökülmeyecek dayanıklılığı ve de bunu sağlayacak ustalıklı çalışmayı gerektirir.

konu illaki taşların yerlerinin değiştirmesiyle kalırsa konu sıkıntınsının zoraki renkliliği içinde boğuluyorum açıkçası… köylü kökenli ve muhafazakar taraflarım göz önüne alınırsa itelenmekten hoşlanmadığımı da açık ve net biçimde söyleyebilirim, kişiliğimin altında barındırdığım capcanlı bir dünya var, yıllardır durduğum yerde üzerime yapışan o yosunlar var ya onlar bile capcanlı üstelik bana renk katıyorlar, durduğum noktada bir taş olmaktan fazlasıyım, yüzü güneye bakan bir pusulayım misal, yer altı edebiyatını oraların canlılığı, mistik yapıyı alttan alta hissetmek hoşuma da gidiyor, bunlar az şeyler değil, taşların yerinde kalmak adına ağırlığını koyması da takdire değer bence…

gerçek bir ifade kazanmak için kendimi usta bir ele bıraıp içimin oyulmasını yüzeyimin oyulmasını kaldırabilirdim sanırım bir taş olsaydım fakat sabırlı bir elde değil de sur dibinde bulursam yuvarlanırken kendimi, çamura bulanıp sınırlar koyan bir duvarın parçası olursam -ki olacağı yüksek ihtimalle bu- darağacı olmuş bir gürgen kadar bile şansım olmaz, düşünsene, kendini tabi sayacağın bir dalın bile yok.

bulanık suda yüzenin ayağına taş değer

2010-12-30T15:55:00.004+02:00

kum saatinin son tanecikleri akıp gidiyor öylece, ne olacak şimdi?

yaşanan anları tane tane yuvarlayıp ötelere göndermek iyiydi, hoştu ya bakalım; günü, ayı yılı öğrenip zamanı parça parça bölerek bir yere varabilecek miyim?

yüreğimi serin tutmaya çalışıyorum ama ne fayda, kor olmuş, kim elde avuçta tutmaya çalışırsa vay haline!...

düşünüyorum ama yediremiyorum, en sevdiklerimin arasında kalsam beni kıra döke ufalayıp ilk rüzgarda yitip gitmeme müsaade edecekler mi? ben gavur mangırı etmez biri miyim ki ne demeye beni öyle kolay harcasınlar?

korkuyorum... oysa gözü karayım, kolay uslanmam, iflah olmaz inatçının tekiyim, hemencecik havlu atmam... peki, ya gerçekten değerli değilsem?

kaya dirençlidir, su inatçıdır, hamam böceğinden daha dayanıklı bir canlı var mı bilmem, yani yok illa her sağlam duruşun kavakta gövde buluşu, kabuğundan çıkmamış bir inci olma hüsnü kuruntum hiç yok ve fakat kim istemez ki değer bulmayı hatta aranıp da kırk yılın başında bulunmuş olmayı, el üstünde tutulmayı, hı?

içten içe kendimi çatur çutur yiyorum, buyurmaz mısın?

ha bu arada şunu görmezden gelmiyorum; ben böyle güzelim falan filan...

her neyse...

2010-12-22T13:05:00.001+02:00

mutluyum ama huzursuz bacak sendromu devam ediyor, sallanıyorum hem de gövdem sarsılana kadar.

gece yarıları yarım yamalak uykuları bırakıp müziğe dadandım yine... karanlık ve buz gibi soğuk bir odada bastığım yer yangın yeriymiş gibi sıçrayıp duruyorum, figür yok, adına dans da denmez belki ama döktüğüm her ter damlasıyla birikmişliğimi atıyorum ya iyi geliyor.

:)

2010-12-21T17:03:00.004+02:00

bir tebessümün dudak kenarında izlediği yolu takip ederken yolunu kaybedebilirmiş insan, meğer bir gülücük için tüm neşeni kaybetmeye razıysan o gülüşü çoktan yitirirmişsin, azıcık surat assan bulut olurmuş gamzeler sonra da püff...bir ömür gözünden gitmez ki bu tatlı gülüş, hele o dudaklar...

peki, amenna, bu gülüş gülden güzel, bir düşün bakalım içinde zırıldayan çocuğu nasıl avutmayı planlıyorsun, ya gerçekten çocukların olduğunda, o cânım dudaklardan tek kelime güzel söz duymadan dimdik durabilir misin?

gelecek hakkında tek kalem düşünmeyi istemeden yazıldı bu yazılar, evet, defalarca silinenlerin kafada eko yapmasına çözüm ne peki?

reva mıdır yahu!?...böyle de gülünmez ki kardeşim, cana kasıt var bak, yeminle!

ahmak ıslatan

2010-12-13T14:54:00.004+02:00

ben güneşli gün yazısı yazdıktan hemen sonra yağmur başladı ve günlerdir devam ediyor.

yağmur yüzünden tekleyen internetim tümden kendini iptal etmiş vaziyette, eskiden olsa iki dakika bağlantı için harcadığım iki saate aldırmazdım, şimdi oturup film seyrediyorum, benim için bilgisayarı açmak telefon şarj olana kadar sinema ve müzikle hoş beş etmek demek gibi bir şey artık...

yağmurlu günlerde beni hatırlayan -hem de en sevdiklerimden- pek çok insan var, bunu düşünmek bile yağmuru biraz daha sevdiriyor bana, ıslanmak her daim duygusal bir eylem...

peki, ben yağmurda neler hatırlıyorum?

yoğun bir özlem duygusu...bahar türküsü...üç beş ayıpçıl şiir... akşam vakti balkon penceresinden seyredilen bir sokak lambası... istiklal'de bardaktan boşanırcasına yağan ve de şemsiyeleri ters yüz eden üşütse de ılık gelen ıslanmışlık... kış günü yalın ayak olmanın zevki... şehrin en kalabalık caddelerinde ufacık bir karşılaşma ümidiyle gezinen sulugöze ılık bir teselli... bir köprü üstünde ayaza kesmiş duygulara en sahici tercüman...avuçiçi kadar bir okul bahçesinde okul müdürünün iki kişilik yağmurlu anonsuna aldırmayan ikili dost muhabbeti... çocukluk, muzırlık, vs...

sıcacık bir kış günü yolculuğu

2010-12-09T19:36:00.002+02:00

günü bir sahil kasabasında dalgaları dinleyip portakal ağaçlarının seyriyle antrede güneşlenerek geçirdim, demlik demlik çay içtim, arkadaşımın her daim beni güldüren esprilerine bir kere daha güldüm, ara sıra kumda gezinip romantik düşler kurdum, tenimi sarı sıcağa bıraktım, gelecek yönünde beni endişelere salan kara kara bulutlara üfledim gitti, gülümsüyorum ve huzurluyum, kadim dostlukları çok ama çok seviyorum.

tek renk

2010-12-03T11:17:00.001+02:00

yeniden bir odaklanma sorunuyla karşı karşıyayım, tek bahanem havalar… gül mevsimi bitmiş ay aralık olmuş süregiden bahar bana mısın demiyor, komşular şu güya kış günü dediğin bahar sıcağına güvenip habire halı yıkamanın derdinde...huysuzluk bahanelerimi de ekseriyetle bahar bunalımı, alerjiler ve türlü mızmızlıklar süslüyor ama esas mesele sanırım monokrom hayata sandalye gibi dahil olmaktan ibaret, yann tiersann’ın monokrom şarkısı eşliğinde göz pınarlarımdan şip şip musluk akıtıyorum, üzücü bile değil zıkım gayet sinir bozucu…

bu yıl mütemadiyen hayallerimi ve de en çok kendimin güldüğü esprilerimi kendime saklıyorum hatta kendimden bile saklıyorum çünkü beynim bu konularda en kıt dönemini yaşıyor, lafazanlığım sıradanlığın kollarına kendini bırakmış, çalakalem yazdığım üç beş yazı can çekişmekte, bıraksam klavye böğürerek ağlayacak hani arada bozuk rafla beraber atıyor kendini yerlere ama henüz kendini ortadan ikiye yardırmayı başaramadı, blog desen hepten şaftı kaydırmış zaten, bakalım n’olcak!?

tam da kıraç abi “ne arabesk günler geceler yaşadım” deyu bağrı yanık şarkılar çığırırken eşeğin kulağına su kaçırdığımı ima eden bir mimik yakalıyorum aynada, elimden gelse kendime bile iyi olduğumu salık verip kandırıkçılığa yelteneceğim, yuh yani!...

noktalı virgül;

2010-11-30T16:30:00.001+02:00

hayata küçücük noktalar var beni mutlu eden, muhtemelen çocukça şeyler, değer görmeyecek ayrıntılar...hayatın monotonluğundan bu noktacıkları görebildiğim sanılabilir, ruh kargaşama vakıf olmayanların kuruntusu desem birkaç kişiye haksızlık etmiş olurum belki ama öyle.

dalgalı denizlerin kıyısında bile bir deniz kabuğu bulunur ya, fırtınanın önünü kesmez bu hatta o hengamenin bir parçası bile sayılabilir savruluşları düşünülürse, deniz kabuğu ne alaka deme şimdi, en bilindik ayrıntılardan biri atlanmış olur, gerisini anlatmak güçleşir, benden söylemesi!

bugünü ele geçiren noktacıklar bir martı sürüsü gibi işlenmiş; sabah beni her defasında akışına kaptıran nehre bakıyorum, kurumuş, nehrin bir avuç suyunda yatık yosunların üstünden bembeyaz birer nokta gibi uçuşan martıları görüyorum, işe geç kalmama yol açabilecek kadar güzeller ama onları meşgale değil can alıcı nokta olarak istiyorum hayatımda, birazdan hayatımda hiç olmamış gibi anılaşacaklar... düşünsene, ben bu cümleleri sarfetmesem tüm günümün o martı sürüsünün arasında süzülerek geçtiğini hiçkimse tahmin edemez.

bazı bilindik noktasal vurgular var hayatta, telefon beklerken en sık yaptığım mesela; telefon ekranında parmak izlerimi doku olarak kullanıp işaret parmağımdaki tırnğımdan incecik desenler çıkarmak veya buğulayıp serçe parmağımla aklımda gezinen imgeleri mağara adamı formatında resmetmek gibi, olmadı silgiyle beyaz köpükten hayaller bırakmak ekrana ama elbette bunlar asıl noktalar değil, tüm o buğulu kaba taslak görüntülerin ekranın ışığı yanar yanmaz yokoluşu, beklediğim telefonun beni şaşırtmasını sağlayacak kadar içine daldığım hayallerin gerçeği bambaşka bir noktaya ışınlayabilmesi aslolan, yani en bekledk durumda aklımdaki en beklenmedik noktalar bunlar, en bilindik ve fakat en ne idüğü belirsiz kısım da bu olsa gerek.

noktasal doğrularım bile var baksana; bir duvar çizgisinde kaybolmuşluğum, tavanın çatlağında yolumu şaşmışlığım var, bir avuçiçi çatlağındaki kanlı kırmızı noktalarda parmak ucunda yol almış lığım topuklarımdaki iğnelenmeleri nasırımdaki önemli noktalara bağlamışlığım da var elbet.

yine de itiraf etmeliyim ki; şimdiye dek ruhumla benliğim arasındaki bağa dokunan sadece yeşil bir gözün içindeki üç beş kahverengi noktaydı, bir an onlardan biri olduğumu bile sandım.

işte böyle iki gözüm, benim kahverengi gözlerimde de üç beş yeşil nokta var, söylemiş miydim?

fiilden isme dönüşmek (fiil kökü sevmek)

2010-11-28T20:21:00.001+02:00

içimde müthiş bir sevinç patlaması yaşıyorum, patladıkça taş kesilse de lavlar kadar sıcak, inanılmaz güzellikte... yakılıp yıkılanı gözüm görüyorsa kör olayım.

zaten sevenin hali malum; körüm ben, kör kütük gibi bir şeyim.

delililenme deli delilenme delilenmeli

2010-11-24T16:22:00.004+02:00

yağmur tek tük atıştırıyor, dün yağmura methiyeler düzüyordum, bak şimdi yüzüme dokunuyor ufak ufak... çok güzel.

bir gün umarım ben olmaktan başka bir şey yapmama gerek kalmayacak, olağanın altında ya da üstünde olsam da yadırganmayacağım, bir gün kimsenin beni eksik hissettirmesine izin vermeyecek kadar tastamam kendimi bulmuş olacağım... bir gün... umarım...

yaşamak sanatsa benimkisi oldukça absurdite olmuş durumda... ruhum, gerçek ortada; ben sanatçı değilim! şayet delilik sanat olsaydı bu konudaki yeteneğimi köreltmezdim bu kadar, hâlâ bile var bende biraz, iyi mi?!

kendime konduramadığım ve fakat bizzat üstümde sürükleyip durduğum 'rahatsız edici'lik bir enerji şekli değil, aynalı bir zırh; madeninde bol miktarda soğukluğu, zehri, kindarlığı barındırıyor, içi sıra da beni sarıyor, o da güzel yani.

tek istediğim; sevdiğimi hayatımın en canlı rengine boyamışken elim böğrümde kirimle pasımla kalmayayım, hem istiyorum ki o renk değiştirdiğinde bile gözümde hep böyle güzel kalsın, hani farkındayım uzun vadede zor dilekler bunlar ama ya tutarsa!

huzursuz bir bacak gibi sallanıp duruyoruz, el-kol-ayak- karın ve bilmem daha hangi uzuvlardan mürekkep bir 'yığın'ı et olmaktan çıkarıp deli divane bir hayatı yaşamaya nasıl salınırız onu düşünüyorum şimdi, üstelik yek vücut, tek tek tek...

aklına mukayyet ol canım!

tamam, bu son olsun

2010-11-22T10:42:00.000+02:00

son günleri yoğun bir baş dönmesi eşliğinde geçirdim, küçükken midem bulanmaya başlayıncaya kadar dönerdim, dönmeyi bıraktıktan sonra duruvermez ya dönüşler “ayaklarım hareket etmeden dönmeye devam mı ediyorum, dünya mı dönmeye başladı ben bıraktığımda?” diye düşünür bulamazdım bir türlü, o dönüşlerin akışına kapılmak çılgıncasına hoşuma gidiyordu, dünyanın kendi etrafında ve güneş etrafında döndüğünü ilk öğrendiğim de “ah evet biliyordum ben bunu, o da dönmeyi seviyor” gibisinden bir tepki verdiğimi hatırlıyorum, bir de atılan kahkahaları…

2. sınıf yerli yapım bir sanat filminden fırlamış gibiyim yine, aslında o karakterler için bile uyumsuzum, umutsuzları oynamaya zıt düşecek neşeli kahkahalarım, çocuksu coşkularım var, şekilsiz bir denge profili çizdiğim söylenebilir, galiba bendeki hal tahterevalliye benziyor, inişli çıkışlı ağırlığınca beni ikirciklendirmişim, iki yana bölünmüş duygularımı oyun alanına çevirmişim ama artık çocuk değilim, kesinlikle artık çocuk değilim, aklım nerde benim? Buralarda bir yerde olmalı, bana aklımı getirin lütfen, aklımı başıma almanın zamanı değil mi daha? hayat kumlarla dolu bir parkta geçer gider mi? hayat bana geçecek ya bu gidişle, bakalım!

bir el kalbimi sıkıca kavramış, arada o kadar içim sıkılıyor ki tarifi güç…boş işlerle fazlaca meşgul olup bolca lafazanlık yapmaktandır belki…bir başka el kalbimin ta orta yerine dalmış sevgimi okşuyor fakat sevgime dokunmak için parçaladığı kalbim sık sık sızlamakta, tadını alamıyorum bu dokunuşların, üstelik öylece birinin avuçlarına sevgi bırakmak pek akıl kârı olmasa gerek…

sonumu hayra yoruyorum, hayır olur inşallah…mutlu sonlara mektup yazıp yanıma davet etmek istiyorum, sonumu getirir mi bu?

kurbanlık

2010-11-17T23:40:00.000+02:00

biterse, diyorum bazen yani beni bitirirse... biliyorum, bu beni öldürmez ve fakat ölü olmaya devam ettirir "beni kalbine al ve yaşat" demeye yüzüm yok, bana canından can ver denir mi sevdiğine, bizzat canını yakacağını bile bile, kıyılır mı?

"vışşş kurban ederim" derken sakızını patlatıp pencereden pencereye destan yazan mahalleliden biri olup çıksam misal, sevdiceğimi de kamyon çamurluklarındaki lafazanlıkları kapmış bir yandan çarklıya çevirsem, mutlu olabilir miydim? senaryo çingene pembesi mi olurdu, yavru ağzı mı, patlıcan moru mu kestiremiyorum velakin renkli olacağı kesin,tabi verdiği mutluluk yalnızca kafada yazınca duyduğun ironik etki, o kadar!

ah be sevdiğim, canım, senin için ölebilirim ama önce yaşamam için yardım etmelisin.

sevmek bu kadar zor olmasa iyiydi ama sanırım tadı da çıkmazdı başka türlü, şikayet ederken hatta ağlarken bile gözlerimde bir parlaklık mimiklerimde bir yaşam ibaresi oluyor ya, yüreğimin yandığına değiyor.

konular değişmiyor, kaygılar değişmiyor, mekanlar ya da statüler değişmiyor, oysa ben gün be gün değişiyoum tüm hislerimle ve fikirlerimle... hani bir de üstümden şu ölü toprağını silkeleyebilsem, aldığım nefesi bir duyurabilsem, ah...

canımızı bildik bileli 'Allahısmarladık', fikirler desen allak bullak, hisler çar çur edilmiş durumda, hevesler zaten şeytanın elinde oyuncak, kurban olurum demek nedir ki gözüm, ne kadar, nereye kadar!?

'bırak o kızı' dedim sana!

2010-11-13T17:28:00.002+02:00

bazı erkeklerin ayaklarıma kapandığı, sürüm sürüm süründürdüğüm rivayetleri doğrudur, kabul.

ne yazık ki kullandığım yöntemler(çikolata, sakız, oyuncak, atçılık, eşekçilik vs.) sadece yeğenim olan erkeklerde işe yarıyor!

gönül isterdi ki dilediğimin burnunu sürteyim, yok işte, kıyamam kuzum benim, zaten yeğenim sözkonusuysa süründürürken bile sorumluluğu sırtımda hissediyorum, fırsatını bulur bulmaz omzuma atlıyor kerata, hadi süründürmekten vazgeçtim de tepeme çıkarmasam iyiydi.

iyi bilirdik.

2010-11-12T16:36:00.007+02:00

ben bir gün öldüm, inanılmaz güzel bir günün sabahıydı, öldüğüme bir tek
kişi bile inanmadı ama öldüm ben, hem de ne biçim ölmek! dirilip dirilip
hortlayan türden... üstelik şu son günlerde moda olan zombi trendlerindeki
morlu kızıllı garabetler gibi de değildim, kanım çekiliyordu, adına da
"kansızlık" deniyordu, takatim kesiliyordu ona da bir hastalık kılıfı
uyduruluyordu işte...

bahaneleri geçelim, asıl mesele ölmekti, ölen öldüğüyle kalır ama ben
kalmıyordum, her zamankinden daha uzun yürüyordum, daha uzun cümleleri çok
daha boş içerikle dolduruyordum ki geveleyip durduğum ölmüşlük kokusu
ağzımdan dışarıya taşmasın, her zamankinden az uyuyup mütemadiyen
yazıyordum, ölü psikolojisi işte, yaşanmışlığa dair geride bir iz bırakmış
olmayı umuyorsun ama ölmüşsün en nihayetinde ölü gibi yazıyordum.

kaptırmış yazıyorken tıkırtılar arasına sıkışmış bir kalp çarpıntısına rast
geldim, yaşadığımı sandım bir an, meğer can çekişmekmiş, ardı gelmedi, bir
kez daha öldüm o çarpıntının etkisine kapılınca, alışırım sandım yaşarmış
gibi yaptım "-mış gibi yapmak" hiç de akıllıca bir fikir değilmiş sandığımla
yaşadığım yüz yüze geldiği sıralar yerin dibine geçtim, ölü bedenim birkaç
kat toprağın altında kaldı, mor yüzlü bir ölüden fazlasıydım artık; kurtlu
ve kokuşmuş...

yeniden doğduğumda çocukluğunu katletmiş asi bir ergendim ve olgunlaşmaya
dirençli bir hamurum olduğu da enikonu belliydi, Allah ölüp dirilmekle
uslanmayan benliğime uykusuzluğun ve ölümsüz bir acının iyi gelebileceğini
takdir etmiş olacak ki şimdilerde elimdeki zehri gün aşırı yüksek dozda
alıyorum fakat ne ölümüm ölmek gibi ne de dirimim doğmaya eş...

güya mutluyum -hayır- mutluluğu bir başkasının yaşam ünitesine bağladım,
mutluysa mutluyum, o benimle ara sıra mutlu mütemadiyen umutsuz, haliyle ben
çoğunlukla ölgün bakışlıyım, umuda kapıldıkça mezarımı eşeliyorum.

gül mevsimi

2010-11-10T12:30:00.004+02:00

şehir baharda çok güzel fakat son bahar olunca hele ki sona yaklaştıkça hava kararsızlaşıyor, ruh halim de havalara giriyor hani "mevsimler gibisin değişiyorsun" şarkısı fonda; seviniyorum, üzülüyorum, sinirden köpük köpük kabarıyorum, hırçınlaşıyorum, sakinleşiyorum, biliyorum insanlık hali velakin kendimle başa çıkamaz oldum.

pencerede gül mevsimi, balkon kapısında uçuşan güvercinler, nefesini tutsan da içine doluveren cânım bahar havası, gönlü tutuşmuş biri daha ne ister ki?! diyorum, diyorum da istemek var ya istemek ne bitiyor ne yetiyor, oy oyyy ne bileyim kadir kıymet mi bilmez oldum, buldumcuk mu oldum, ikircikler mi beni bu hale koydu yoksa beni bu güzel havalar mı mahvetti, bilmem...

gözüm takıldı

2010-11-08T13:40:00.001+02:00

bir adamla gözlerimizin birleştiği yer bir tarafıyla köy yıkan bir hatunun yıkıcı tarafı olmamalı, hayır, erkekler bakışlarını alamıyorlar diye sapıklıkla da suçlayamıyorum ki böyle hanım ablalaları gödükçe, bunların cinsine at mı karıştırıyorlar merak ediyorum yahu... esasen adamlarla odak noktaya kıçı yayıp birbirine baktığın an beliren o aptal sırıtış daha da vahim mesele, suç ortaklığıyla ne münasebet arası gidip gidip gelen 'belli etmeme' yahut 'külliyen inkar' aşamasındaki o rahatsız ifade var ya, of of offf... ocaklardan ırak!

insan vücudu görülmeye değer aslında, kaç vücut gördüm de diyorum bunu? öpüşmeli filmler, kameralı gerçek kesitler (misal deniz baykalın mavili şeysi) ve de egzantrik fotoğraflar dışında sıfıra sıfır, açıkçası şimdiye dek kaplıcadaki üryan teyzeler ve denize donsuz giren sabiler dışında -bu sayılır mı bilmem ama- en yakından gördüğüm çıplaklar şu ceset sergisindeki kırk kılığa sokulmuş mevtalardı, o kadar... nedir yani? insana bakmak ve görmek güzeldir, iç güzellikten bahsettiğim sırada iç çamaşırlarına lafı çekebilen arkadaşlarım var, kabul, n'aparsın "insan" her haliyle görümlük....

"görme biçimleri" kitabını baz alıp hazırladığın bir ödevin sonunda "çıplaklıkla ilgili konuları oldukça etkili ele almış" gibi yuvarlak, yalaka, tamam yani afili saymasam da tökezletmeyeceğini umduğum bir cümle kurmuştum danışman hocamın karşısında, "kitaplardan anladığınla kalmaz bu konular, şimdiye kadar hiçbir erkeği çıplak gördün mü sen?" diye ciddi ciddi sormasıyla morardım, şimdi bile böyle bir soru karşısında dumur olurum gibi geliyor, ne denir ki böyle lafa!?

aynadaki görüntüsüne küsüp elalemin taş gibiliğine içerlemiş sapıklıkla alakası olmadığından emin elelacaip hallerdeyim, Allah akıl fikir versin (amin)

gezgiç (gezgin demeye aşacak yolu çok)

2010-11-05T16:53:00.002+02:00

işten izin aldığımda neden ipini koparmış danalar gibi dört bir yana seğirtiyorum bilmem, şu okulda inek diye anılanlardan da olmadım ki hiç 'bünyede yer etmiş' desem... vardır elbet bir nedeni!

bugün yeğenim elindeki kağıdı evirip çevirirken "bak araba yaptım" dedi, sonra baktı baktı "koskocaman araba bu, inek arabası", ne alaka demeyin, illa ki danalarla ineklerle öküzlerle falan derin bir bağı var ailemin, ben de yeğenim sayesinde farkettim bunu :)

öküz demişken altında buzağı aramaya devam ediyorum, işkillenmelerim yersiz sayılmaz ama arkadaşlar içime düşen kurtları çiftleştirip durmasa iyi hani, birilerine içimden geçenleri anlattıkça rüzgara karşı tükürüp suratıma savurtturuyormuşum gibi geliyor.

bir haftadır fallik fallik gezdiğim halde sevdiğim adamın dolaylarına yaklaşmadım bile çünkü korkuyorum, kendimi savunmasız hissediyorum, ilkokuldaki çocuklar bile ilişkiler konusunda benden daha bilgili ve beceriklidir eminim.

kayık mı sandal mı ne menem şeyse işte!

2010-10-27T12:09:00.005+03:00

bu sabah işe çok ses çıkaran ve ayak uçlarıma eziyet eden topuklu bir ayakkabıyla koştura koştura gidiyordum, koprüde herhangi yankı yapacak ortam olmadığı halde topuk seslerim net ve keskindi; tak tak tak tak tak (yürürken yanımda böyle bir sesi taşımak beynimi deliyor fakat benden böyle kararlı seslerin çıkabilmesi şaşırtıcı, özgüvene yakın pek tanıdık gelmeyen havalara giriyorum hani) nalınlarını tıkırdatan haşarı kız çocukları gibi habire gülümsedim yürürken...

çıkardığım iç ve dış seslerden mest olmaya başlamışken köprünün tam ortasında durdum, kürekleri yana bırakıp kendini nehrin akıntısına bırakmış portakal soyan adamın yeride olmak istedim bir an, hayatı en az o adam kadar salmıştım akışına, sakin bir yaşamım vardı hatta denebilir ki hayatımdaki tek atraksiyon buydu yani işe geç kalıp kalmayacağımın adımlarımın sıklığına, bindiğin araca ve trafik ışıklarına bağlı olduğu bu koşuşturmaca, topuklarımın azizliğine uğramadığım sürece bu telaşın bana heyecan verdiği de kesindi, neden değişmesini isteyebilirdim ki? belki adamda kendimi gördüm ve olduğum gibi görünmek istedim, pejmurde bir kayıkçıdan daha kıyak nem var? belki biraz aşk... nerden biliyorum ki adamın yalnızlık çektiğini!? belki sevdiğine tasasızca sarılabilecek yakınlıkta, benden çok daha iyi durumda!

neden sevdiğimde dünyadaki tek gerçek aşıkmışım gibi şuursuzlaşıyorum bilmem, adam belki aşk meşk olayını ilahi mercilere taşımış aşmış benim olgunluk sandıklarımdan öte adam olmuş belki! adam aslında daha çok sarhoş olmuş gibi duruyor ama kime ne, bu adam kim, işe kaç dakika kaldı, adımlar, evet, daha çok adım var.

temiz iş.

2010-10-24T12:21:00.001+03:00

bahar temizliği vakti... kulağımdaki müziğe eşlik ederekten cam siliyorum, pis iş ama havalı yani gökyüzü kuşlar asma dalları filan... rutinliği tehlikesini açık etmese de uçuverecekmişsin gibi hissettiren bir bahar temizliğiyle daha huzurlarınızda ta ta ta taa...

ha ilk ha son, baharım, her dem güzelsin!

geceye kör, delişmen uçuşlar...şunlar yarasa mı kırlangıç mı acep?

2010-10-22T09:41:00.005+03:00

aklımı planlarla aşkla meşkle halihazırdaki meşguliyetlerle doldursam da gerçeklerle yüzleşmem lazım; yalnızlık fırsat buldukça düşüncelerimi ele geçiriyor.

benimle ilgilenen bir adam var artık, her daim konuşup dertleşebileceğim güzelim dostlarım var, yine de kendimle karşı karşıya kalıyorum her gün muhtelif vakitlerde... habire sevgi sözcükleri türetip duygulardan bahsetmeyi, etrafımı kelimelerle çepeçevre sarmayı istiyorum, lafla şişirilmiş hava yastığı gibi benliğimdeki çarpıklıkları en az hasarla atlatmaya çalışıyorum.

çok tedirginim, hatta öyle zamanlar geliyor ki sevdiğimin bana verebileceği zarar, yıkıntı hissi, itileceğim hiçlik ürkütüyor, belki dilimin dolaşması her mühim meselede, bunca laf dolamalarım, bunca karışmam bu yüzdendir herhalde, ödlekliğimden yani… karamsarlık iplerimi dolamış eline çekiştiriyor, öyle.

kalbim bir kırlangıç gibi hep aynı mevsimi arıyor, her bahar yeni bir yerde sağlamlığına özen gösterilmiş bir yuva, göç zamanı kimbilir ne zaman, belki başka bahara?!... kuş kadar aklım yok.

yanlış yollara sapmamam lazım, bünyem bir hatayı daha kaldırmaz, duaya ihtiyacım var.

dünya istatistik günü

2010-10-20T10:13:00.001+03:00

son üç ay içinde bedenimden %15 oranında kilo kaybettim.

yaptığımız çalışma sonucunda katılımcıların %89'u "sevdadandır" kanısına vardı.

bu istatistiksel veriler ışığında diyebilirim ki "aşkımdan eridim."

yanı sıra bu verilere dayanarak "bir yıla kalmaz malum sebepten eriyip biterim" öngörüsünde bulunuyorum, umarım tutmaz!

şen şakırım mutluyum

2010-10-15T11:30:00.001+03:00

yaşama amacımın mutluluk olduğunu düşünmüyorum.

şimdi için şükrediyorum elbette; renklerin daha canlı, etrafımdaki her şeyin daha sevimli geldiği bir dünyada olmak çok güzel ve fakat hayatın anlamı bu değil.

aşk diyorum ruhum, aşk…

acı ama gerçek.

kime göre, neye göre gerçek? dersen, göreceli ve kişiye özel bir gerçek, şöyle ki;

mutlu olmak istediğini biliyorum, benim istediğim bundan biraz daha fazlası, hadi tamam biraz değil epey fazlası oluyor aşk ama korkma, bunu bir insanın omuzlarına yıkmamak gerektiğini iyice öğrendim ben… bir adam tetikler ve tetikteki parmak iziyle şekillenir, ardından kendi özgün dokusunu oluşturur aşk, bazen yücelir, ben kapımı sana açtım ki cancağızım aşk kontrolden çıkıp sınırlarımı yerle yeksan etmesin, aşkı sahibine yolladım ve kalbime seni ekledim, umarım yerini seversin, çok.

yaşamak akıl işi midir kuzum?

2010-10-11T10:49:00.004+03:00

tuhaf bir haftasonu geçirdim.

cuma akşam vakti, annemin kulaklığının pili bitmiş, tv yine son ses açık, ben salondayım, son bir aydır yapmadığım kadar uzun bir telefon konuşması yapmışım ki arkadaşla keyfime diyecek yok, tam kapıyı açıp mutfaktan keyfimi tellendirecek şöyle güzel demli bir çay almak üzereyken o şarkıyı duydum, tv’de onun şarkısı vardı, ekranda bana benzettikleri kız, annem “bak ya barışmışlar bunlar yine”dedi, kız saçını attırarak yürürken şarkının sesi giderek kısıldı ya da ne bileyim benim beynim uğuldamaya başladı belki…

ertesi gün öğle vakti yalnızdım, öğle yemeği hazırladım, yalnız yemekten hoşlanmam, sırf gürültünün kalabalığı olsun diye tv açtım, dünkü dizi, aynı sahne, yine o şarkı, çığlık çığlığa, ağlamaklı…lokmamı boğazıma dizdi, yediklerim önce soluk borumu sonra ta yüreğimi sıyırdı geçti ve midemdeki derin boşluk bana mısın demedi.

pazar, kahvaltıdan sonra keyif çayı eşliğinde annemle hayli lafladık, vakit öğleye yakındı, evi toparlayıp bulaşıkları yıkamak için yekindim, müzik de dinlerim fikriyle telefonuma gittiğimde çalıyordu, açtım, arayan oydu, o dakika nasıl ölmedim de sağ kaldım hala şaşıyorum, neden ölecekmişim gibi hissettim onu da bilmiyorum, ne olacak bundan sonra hiç mi hiç bilmiyorum.

"masaüstünde ne var?"

2010-10-08T22:54:00.003+03:00

yalnız uçan bir martı var.

aydanatlayan kedi mimlemiş... ustam mimleri severdi yanlış hatırlmıyorsam, meczub da severdi bak, akustik hüzünlere de selam ederim ayrıca!

merak uyandırıcı bir mim bence.

ana kuzusu

2010-10-07T21:26:00.001+03:00

masum olunulmaz doğulur, evet.

mevsim değişikliğinden mi nedir bir kırgınlık var üzerimde

2010-10-06T16:08:00.004+03:00

her şey bir toz bulutunun ardındaymış gibi, birikiyorum ve çığlık atmak istiyorum, çığ gibi düşecek heyecan verici hisler değil bunlar, halının üstündeki akarlar gibi pis bir duygu yığını, üzerinde durdukça kaşındırıyor, nefes tıkanıyor, halının motifindeki ince işçilik giderek matlaşıyor ve çirkinleşiyor, elimden geldiğince yaşanmışlığımın üstünden kini nefreti hakeza bilip bilmediğim ne kadar kötü duygu varsa hepsini şimdinin vakumlusuyla temizliyorum, hatırlamak istemediğim ve fakat değer verdiğim üç beş parça anıyı daha odanın münasip boşluklarına yerleştirip kilitliyorum kapıyı üstten iki kere, pek çok evde vardır ya böyle odalar, değerli abuk subuk bir sürü anılık olur, orayı tavan arasından ayıransa bu değerlilik ve kendi içinde garip biçimde gösterdiği absurditesi yüksek uyumluluktur ya... uykumun direndiği bilincimin rüyalarıma tecavüz ettiği sıralarda bu odadayım, yaralı bir hayvan duyarlılığında tozun pisin arasında yer tutuyorum, sonra olaylar gelişiyor odadaki temsillerin her biri bir yerden hortluyor, sabaha kadar barış çubuğu tüttürüp kızıldereli dansı yapmışız gibi uyanışımın sırrı şu ki; 'değişik/tuhaf' denen bünyem, melisa çayına ilginç tepkiler veren salgılarım, çekmeden kafayı bulduran bir hayal gücüm var; dokunduğumla gıcırdayarak açılıveriyor algı kapıları, kilidinin dili yenmiş, anahtar yuvada olsa ne olmasa ne…

aslında metaforlar arasında kaybolup tüm anlamları kaybetmek isterdim, kavram kargaşası eşliğinde meramını anlatamamak dışında elde bir şey yok.

özlüyorum, bu çok anlamsız...aklımdakilerle şu gün karşılaşsam tanımazdan geleceğim eloğlu arasında bariz fark var.

bir ay öncesinde iç seslerimden biriymiş kadar benimsediğim kişi şimdi yabancının teki, üç ay kadarlık vaktin 8 yıla hükmedip başkalaştırması şaşırtıcı… çok değil dört ay evvel tüm değişkenlerden bağımsız birine yanıp yakılıyor olmak desen ironi resmen, bunu ben bile garipsiyorum.

günler gelip gelip geçiyor öyle

2010-10-04T21:20:00.003+03:00

gözlerimin altı mosmor ve üstleri şiş, hapçılara benzedim iyiden, uykusuzluk bünyede yine ayyuka çıktı, haftasonu uyurum belki diyordum ama iki gecemi de 15 dk arayla uyanan yeğenimin ağlak vızırtısıyla geçirdim, çok şirindi, masumdu, iyiydi, hoştu da yorucuydu en nihayetinde… eve döndüğümde iş güç ve yığınla koşuşturmaca zat-ı âlimi beklerken iki saate yakın uyudum, beni uyumamaktan daha fazla sarstığını söyleyebilirim, bütün nesnelerin adını unutmuştum onlar da hatırlamam için etrafımda dönüp duruyordu adeta…

tüm gece uyanığım, uyumadığım zamanı değerlendirmek adına en ufak bir çabam yok, bu boş boş kendini oyalama becerisi çok fazla insanda olmasa gerek...

tüm hastalıklı vaziyetlere rağmen haftasonu güzeldi çünkü bir bebeğin miniminnacık elleri değmişti zamana, sonracığıma ustamın katkılarını da yok sayamam şimdi, yarım saatte hayat hikayemi anlatmakla kalmayıp lafı az daha uzatsam günlerdir özlemini çektiğim deliksiz uykuya onun kapanan gözkapaklarında rastlayabilirdim, eh usta olmak kolay değil tabi, mor da olaydı modern geyik üçlüsü şeysi yapardık hani, iyi olabilirdi ama arada böyle çekiniyor muyum neyim pusarık değil basbayağı pısırık oluyorum bazen, tanışıklık vardı da görüşüklük yoktu ya onun etkisi zahir, var ya birebir gördüğün an tanıyıp tam da kafanda çizdiğin portrenin tıpkısının aynısını bulmanın keyfi başka yahu ( niye hiç fotoğraf çekmedim bilmem, oysa parlayıp duran küpe yakın planda hoş bir ayrıntı olur diye düşündüğümü hatırlıyorum :)

okeye dördüncü geldi (şey...abimlere yani)

2010-09-29T22:34:00.000+03:00

bugün ikinci yeğenim doğdu, az evvel ilk kez sesini duydum, anlatılanlara bakarsak aynen abisine benziyormuş ama çığlıkları kesinlikle abisinden yaman, bizimkisi bebeği sahiplenmiş görünüyor "agga ben abi oldum" dedi, milletin görmez yerinde etini kıvırıverir mi bebenin orası belli değil henüz!

ikinci kez hala olmak pek de öyle heyecanlı değilmiş, hani abimlerde de pek heyecan görmüyorum, çocuk doğmuş daha adı bile yok (eski usul bir kahramanlık yapana kadar bekleyip adsız olarak çağırdıktan sonra hakettiği ismi mahkemeyle alırmış:)) umarım abim bebeğin adını yarın nüfus memurunun insafına bırakmaz.

bak dalgana

2010-09-24T00:46:00.000+03:00

geçen sene yüzmeyi öğrenen ben değil miydim yahu?

attığım her kulaç beni dibe itiyor o da yetmiyor son nefesim yüzümde oynaşıp suda kabara kubara dalgaya karışıyor, boğuyor beni çırpınışlarım...

inanır mısın her yerde kahkahalar var, hiç direnmediğim bir boğuluşun tam ortasında çın çın, kulağımda hatta kulaklarıma kadar gülüşler, ses dalgaları onca dalgayı kırmış gelmiş yüzümde patlıyor, tüm mimiklerimde titreşimini hissediyorum, boğuluyor olmasam gülerdim eminim, tüh sırası mıydı şimdi!?

alarmlar bizim için çalıyor canım benim

2010-09-21T21:33:00.001+03:00

uzun zamandır sabahları arkabahçe'nin "evindesin" uyarısıyla uyanıyorum, her sabah ilk duyguğum cümle "ellerimden tut ellerimden"... bu sabah bu lafı duyunca ağlamaya yeltendim ve kapatıp sırf alarma gıcık oduğum için kapadım gözümü, iyi halt yedim, geç kaldım işe tabi, şu an kendime yeni bir alarm müziği seçmeye çalışıyorum, "şöyle oynak bir şeyler olsun" dedim elim burhan öçal'ın nihavendine gitti fakat evvelce böylesi bir oynak havamda alarm niyetine babazula'dan zaniye oyun havası koymuştum, kafa keltoştu o sıralar üzerime afiyet "evde bir oğlan çocuğu var her sabah evi gazinoya çeviriyor, karıların kahkasından uyuyamıyoruz" diye baskına gelmişler annemin üstüne, bizimkisi tabi belertti gözleri bana, sıkıysa bir daha oyun havalarının yanına yaklaş, hadeeee... ayıptır söylemesi kulaklıkla dinlerken bile tırsıyorum, gaza gelip kahkaha atıverecekmişim gibi geliyordu zaten iyiden histerik etti bu havalar beni!

bulutsuzluk özlemin'den hükümsüzdür diyecek gibiyim, bakalım, eskinin sözsüz sazsız zamanlarına dönüp apocalyptica yahut neyzen tevfik falan mı desem ne desem bilemedim.

ev yapımı kırmızı toz biberin askıya alınışı da hazindir esasında

2010-09-19T16:31:00.003+03:00

kurutmalıkların zamanı ha geçti ha geçecek, cehennem gibi sıcaklar bir türlü geçmek bilmedi.

fakir mahallede oturmanın kulağa kötü gelen iyi yönlerinden biri bu biberler, evin sokağa bakan dış kapısının hemen önünden bu manzara, acıyı sevmek mahalleyi sevmek ve evini sevmek bence tam orda bir yerlerde, okuduğun alt satırlrdan birinde dikkatli bakınca... en iyilerden biri de çocuklar bence; fütursuzca oynuyor ve bağırıyor olmaları kötüymüş gibi geliyor ama yok, canlılarla dolu bir hayatta varoluşunu kavramanı sağlıyorlar, caddede alıp eve kadar sabredemeyip açtığım kornettolara dadanan bizim sokaktaki oğlan, ona yakalanmamak için arka sokakları dolanırken tanıdığım tüm çocuklar ve de kediler sizleri seviyorum ama "o dondurmayı size yar etmem, bilesiniz" demek istiyorum, hayat tuhaf işte, sokakta dondurma yerken varoluş sorunsalına takılmak filan...

post yollamak yahut postayla yollamak, işte bütün mesele bu!

2010-09-16T11:30:00.002+03:00

aşklı meşkli meseleler komik geliyor artık, bak halihazırda ciğerimi yakıyor ama şaka gibi yine de… “senden nefret ediyorum” diyorum öfkeli bir suratla, gülmekten alamıyorum kendimi, şekle bak, peh!…öfke suratımda ağır ve oturaklı duran bir ifade ama bünyeme ters, mideye de vuruyor, kendimden başkasına öfkelenmek saçma da geliyor zaten ama bahaneye ihtiyacım var.

içimde cırtlak sesiyle “unut” diye bar bar bağıran kaltak bir sussa sorun kalmayacak, yok en azından sabret biraz kadın, sen böyle tepinip sinirlerimi zıplattıkça kısa devre yapıyorum, görüntü beynimde donup kalıyor, aklımdan çıkaramıyorum haliyle, öyle bir kalemde silip atmak yapımda yok n’apim, ters bana yani, sus da bununla yaşamaya alışmama izin ver ne var sanki şaşkoloz!?

içimle didişmemi dışarıdan izlemek komik olmalı... tek kaşını kaldırmış bir tip, aşk meselesi düşündüğü o aptal sırıtıştan besbelli ama o kaş ikide bir kalkıp iniyor ya kafadaki tilkiler de belli, zaman zaman bünyeyi kasmasıyla patlak veren reflünün diline gelen ekşimsi tadıyla büzüştürdüğü dudakların dakkasına eski mayışık gülüşe adapte oluşu tam bir komedi filmi sahnesi gibi…

şimdi tamam alelade komikçilikleri burun farkıyla falan da olsa geçmişliğim yok, hoş son konuşmada “bu hikayenin cyrano’su olurdum isteseydin” demiştim anladıysa o burun farkı girmiştir olaya, velakin o laf arada kaynadığına göre gönüllük esas kabul edilmiyor bu dönen filmde…yine de eminim beceriksizce yaptığım bitiş hamlesi bile eğlendirmiştir onu, bu yaşta bu saftirik haller, hey yavrum hey…

gülünç bir ayrıntı daha var; benim bu işe atlamamdaki en mühim sebeplerden biri mektupla askerliği ilişkilendiriyor olmam galiba, doğumgününde yazacağım mektubu düşünüp hınzırca gülüyordum, yüzyüze görüşeceğimiz zamanları düşünmek bile heyecanlandırmıyordu o kadar… ve tek bir mektubum bile olmadı ondan, doğmamış çocuğuma yas tutar gibiyim, komiğim be harbiden :)

aşkla mektubu da bağlamışım beynimin bir yerinde niyeyse… ‘kolera günlerinde aşk’ın beni en heyecanlandıran kısmı aşk mektuplarıydı, başkaları için yazılanlar özellikle... cyrano çocukluk kahramanımdır, ne diyebilirim ki... güvercinleri diğer kuşlardan daha çok severim çünkü mektup taşıma potansiyelleri var, öyle işte.

leylek yuvada ama yuva nerde?

2010-09-13T10:41:00.002+03:00

kendime bu sene için yığınla meşgale ayarlamıştım, isabet olmuş.

aklımı düşüncelerimden, özellikle de duygularımdan uzakta tutmak için olağanüstü çaba harcıyorum, kâh kursa gidiyorum, kâh yürüyüşe çıkıyorum, bir bakmışsın elimde bir yolculuk bileti yahut evde listelediğim filmlerden birinin başında kırk yıllık eleştirmen edalarındayım ve her daim -gözlerim uzaklara dalsa da aklımı toparlayıp bir sayfayı okumam bazen yarım saatimi alsa da- elimde bir kitap var.

pek yakında, nasipse, hayat yolunda bir yoldaşım olacak gibi görünüyor, annemi ikna ettim, tüm masrafları o karşılayacak şimdilik, sonrasında ben yavaş yavaş ödeyeceğim, sahip olduklarına isimler takmak iyiymiş diye duydum, şimdiden isim hazırlıyorum ve de “ayaklarımı yerden kesiyorsun” demek için sabırsızlanıyorum, araba sürmeyi bir hayli özledim, şu yaştan sonra evden kaçmak abes olur velakin arabaya atlayıp kendimi hapsettiğim dört duvardan kaçabilirim, olur öyle.

işteki izin haklarımız çoğaldı ya güdümsüz bir biçimde gezip duruyorum, eski dar zamanların alışkanlığıyla izinlerde soluğu evden çok çok uzaklarda almak huy olmuş, açıkçası bu huydan vazgeçmeye hiç niyetli değilim, bir sonraki durak antalya, kazasız belasız inşallah...

nadas zamanı

2010-09-11T23:11:00.001+03:00

kin tohumu atıp gönlümü tarumar etmek yerine süresiz nadasa bırakıp kuruyup çatlamaya terkedeceğim onu, kışın ayazında çıplak kalacak ki bereketi kaçan yerler taşa kessin, taşlar yıkılan sınırlara duvar olsun ki her önüne gelen hana girer gibi dalmasın... ağustosta yalınkat sıcağın alnında olmaya alıştıracağım, renkten yeşillenmekten mahrum kalacak, özleyecek; yaşamı bağrında taşımayı, canlılığı, hareketliliği...

kendim ve başkaları için diktiğim tüm güven ağaçlarını kökünden söktüm hatta komşunun masumca uzanmış dallarını bile kırdım ince yerinden, nadas için kapıya kilit vuruyorum, bomboş yere kilit saçma fakat bir canlının ayak izine bile hasret gitmek de lazım bazen...

hariçten yürek sızısı -ayrılık dahil- üstelik sulu sepken

2010-09-10T19:44:00.001+03:00

ayrılık kararı aldığımda -bundan kesinlikle kendimi sorumlu tutmamanın rahatlığı vardı anlaşılan- kendimi çok hafiflemiş hissetmiştim, üzerinden vakit geçtikçe ruhum ağırlaşıyor, külçe gibi yığılıp tavana gözlerimi diktiğim saatler yakın, şimdilik bayram bahanesine kalabalıklara, başka başka duvarlara, herbiri renkli birer duvar gibi görünen yüzlere yaslanıyorum.

gözlerimde tuz yükü var, tutamayıp yanaklarımdan aşağı yuvarlanmalarına izin vereceğim galiba, her bir gözyaşı gulle kadar varmış gibi geliyor, umarım içimi kemiren kurtçukları da halleder akıp giderken, hemen şimdi şuracıkta göğü bir yağmur tutsa ne iyi olurdu.

aptallığıma yanıyorum, başım dumanlı ya hani; kül rüzgara, köz yağmura emanet.

sabır... sabır... sabır...

2010-09-07T15:38:00.002+03:00

tüm yaşananlar için şükrediyorum ama kaş göz yapıp bana ayar veren sonun kucağında kendimi bulmaktan da korkuyorum.

ders çıkaracağım derken en tatlı anılarda art niyet aramaktan, lafta kalmaktan, laflara takılmaktan, söylenen ne varsa bir bir silip sildikçe karalanmaktan, yaprak yaprak buruşup yıltılmaktan korkuyorum; bir kucak teselli, bir derin bakış, iki kelimelik bir cümle, verilmiş anlamlı bir söz; herhangisi beni korkularımın elinden kurtarır muhtemelen... yahut içim şiştikçe şişer, patladığımda içime oturan uktelerin parçaları tanınmaz halde dört bir tarafa saçılır, gözlerimden kan akıtırım ve film kopar!

canını sıkarken sıkıntıdan patlayan ilk insan evladı ben olacağım, iyi mi?! peh...